Paweł J. Kurzynski: Społeczna gospodarka rynkowa

Art. 20 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej brzmi: „Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego RP”.

Autorem pojęcia „społeczna gospodarka rynkowa” (soziale Marktwirtschaft) jest Andreas Müller-Armack. Wykreował to pojęcie w dziele „Wirtschaftslenkung und Marktwirtschaft”, które ukazało się w 1946 roku. Dzieło to stanowi syntezę prac ordoliberałów, które zmierzają do krytycznego ujęcia tradycyjnej myśli liberalnej. Wskazuje w nim konieczność interwencjonizmu państwowego jak również znaczenie zabezpieczenia socjalnego w ustanawianym ładzie społecznym.

Pozornie sprzeczne kwestie

Wolna gospodarka rynkowa ma być sprawiedliwa i pełnić funkcje społeczne, socjalne. Jest to wizja ładu, w którym państwo i rynek pełnią inne funkcje aniżeli w systemie klasycznego liberalizmu. Wizja ta ma mieć charakter dynamiczny, a nie statyczny. Idea liberalna nie została całkowicie wyeliminowana, lecz zachowano w pełni jej pozytywne wartości.

Po przyjęciu teki ministra finansów w rządzie Tadeusza Mazowieckiego przez Leszka Balcerowicza kierunek nadany polskiej gospodarce był całkowicie odmienny. Tak jest w zasadzie do dziś. Dyskusji na temat przyszłego kształtu gospodarki nie było. Był to okres rozprzestrzeniania się idei ekonomicznego liberalizmu. Witold Kieżun proces ten nazwał powrotem do neokolonializmu.

Autorem koncepcji polskich reform gospodarczych po zawarciu umów Okrągłego Stołu był amerykański finansista pochodzenia węgiersko-żydowskiego, znany na świecie spekulant walutowy Georg Soros. To on sprowadził profesora Harvard University w Bostonie Jeffreya Sachsa, który stał się wykonawcą planu zakładającego m.in. drastyczne wyrzeczenia socjalne ze strony polskiego społeczeństwa. W tajemnicy przed obywatelami zawarto międzynarodowe uzgodnienia, dotyczące zasad zbycia majątku narodowego

Witold Kieżun wskazuje na głównych realizatorów zaakceptowanego planu, którymi byli: Grzegorz (Larry) Lindberg, który zorganizował spotkanie Jeffreya Sachsa w senacie RP z Jackiem Kuroniem, Bronisławem Geremkiem i Adamem Michnikiem. O planie szczegółowo informowany był Lech Wałęsa,

Plan został później przemianowany na plan Balcerowicza. W ten sposób dokonano prywatyzacji polskiego majątku. Beneficjentami tego procesu została nomenklatura postkomunistyczna i zagraniczne banki. Polskie społeczeństwa zostało oszukane.

Zbigniew Herbert napisał że „liberalizm to najbardziej wulgarne słowo ze współczesnego  polskiego języka politycznego, gdyż usprawiedliwia każdy leseferyzm; i gospodarczy, i moralny”.

źródło: gazeta Obywatelska 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ