Postawa wobec życia: Zaprezentowane biogramy wrocławskich stulatków uświadomiły nam jakże różne postawy dojrzałych ludzi wobec własnego życia.

staruszkowie 2.jpg

Zaprezentowane biogramy wrocławskich stulatków uświadomiły nam jakże różne postawy dojrzałych ludzi wobec własnego życia. Chcielibyśmy, kontynuując ten cykl, proponować Państwu możliwe wzory życia ludzi starszych. Powszechnie bowiem uważa się, że seniorzy różnią się między sobą. Ten fakt potwierdza, iż mamy do czynienia z najbardziej zróżnicowanym etapem życia człowieka.

Postawa jest pojęciem niejednoznacznym, różnie definiowanym. Najczęściej przez postawę rozumie się gotowość i skłonność człowieka do postępowania w określony sposób wobec siebie, wobec innych, wobec świata. Wskaźnikami postaw będą nasze zachowania, przekonania, upodobania, nawyki, uczucia. Charakteryzując owe postawy, mówimy o większej lub mniejszej skłonności do poświęceń, o wrażliwości na cudze potrzeby, o gotowości do udzielania pomocy, o pasywności czy aktywności itd. Inaczej mówiąc, nasze postawy określają pozytywny, negatywny lub obojętny stosunek do określonego człowieka czy własnego etapu życia. Nasze postawy determinować będą naszą filozofię życia, preferowane wartości, styl życia.

W literaturze przedmiotu wymienia się m.in. postawę konstruktywną, obronną, zależności, wrogości. Każda z nich wymaga innego charakteru, wsparcia czy pomocy. Będziemy je przedstawiać i analizować. Czy człowiek starszy może zmienić swoją postawę wobec siebie lub drugiego człowieka? Myślę, że tak, jeśli traktuje się swoje życie rozwojowo, jako dojrzewanie w człowieczeństwie.

Jaka postawa jest najwłaściwsza? Przystosowanej egzystencji, która jest wtedy, gdy człowiek akceptuje swoją starość, życie traktuje rozwojowo, jest aktywny, ma zaufanie do ludzi, jest zadowolony, towarzyski, ma szacunek do siebie, w jego życiu obecna jest miłość, która niejedno ma imię.

Kto wobec tego ma szanse dożycia 100 lat, a nawet je przekroczyć? – jak często śpiewamy, składając jubilatowi życzenia. Trzeba konstruktywnie reagować na zmiany, problemy, jakie przynosi życie. Unikać lęku, który jest wrogiem szczęśliwego życia, zachować zdolności do twórczych działań, we wszystkich sferach, wraz z życiem codziennym. Wreszcie, a może przede wszystkim – zachować chęć życia.

 autor: Dr Walentyna Wnuk – andragog, gerontolog społeczny, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Wrocławskiego, kierownik Uniwersytetu III Wieku w latach 1997-2006. Interesuje się edukacją ludzi dorosłych, aktywnością osób starszych. Obecnie pełni funkcję Doradcy Prezydenta Miasta ds. Seniorów. Nagrodzona Złotym Medalem Uniwersytetu Wrocławskiego, Medalem Edukacji Narodowej, wreszcie Nagrodą Wrocławia za pracę na rzecz osób potrzebujących. 

źródło: ludzkasprawa.pl

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ