„Walkę o Wielką Polskę uważam za najważniejszy cel mego życia.” 74 rocznica powstania NSZ

Krzyż.jpg

„Ja walkę o Wielką Polskę uważam za najważniejszy cel mego życia. Mając szczerą i nieprzymuszoną wolę służyć Ojczyźnie aż do ostatniej kropli krwi – wstępuję do Narodowych Sił Zbrojnych. Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu w Trójcy Jedynemu, że wiernie będe walczył o niepodległość Polski.”

„Rozkazów moich przełożonych będe słuchał i posłusznie je będę wykonywał. Tajemnic organizacyjnych będę wiernie strzegł. W pełni świadomości celu pierwej śmierć poniosę aniżeli zdradzę. Tak mi dopomóż Bóg i Święta Syna Jego Męko i Ty Królowo Korony Polskiej”

Taką przysięgę składali żołnierze drugiej co do liczebności po AK armii konspiracyjnej w okupowanej Polsce – Narodowych Sił Zbrojnych. 20 września 1942 roku pierwszy komendant NSZ płk Ignacy Oziewicz wydał rozkaz nr 1/42 rozpoczynający wojenną epopeję tej formacji. NSZ powstały z połączenia Narodowej Organizacji Wojskowej oraz Organizacji Wojskowej – Związek Jaszczurczy. Polityczną kuratelę nad nową organizacja podziemną sprawowały połączone środowiska przedwojennych narodowych demokratów – Stronnictwo Narodowe „Wielka Polska” i Grupa „Szańca”. Część NOW scaliła się z czasem z AK. Do NSZ przystąpiło jeszcze szereg innych organizacji zbrojnych, m. in. Narodowo – Ludowa Organizacja Walki, Polski Obóz Narodowo – Syndykalistyczny, Zakon Odrodzenia Polski, Zbrojne Pogotowie Narodu, Legion Unii Narodów Słowiańskich, część Tajnej Armii Polskiej, Organizacji Wojskowej „Wilki”, Konfederacji Zbrojnej, Polskich Wojsk Unijnych, Polskiej Organizacji Zbrojnej, Korpusu Obrońców Polski, Załogi Partyzantów Wojskowych, Bojowej Organizacji Wschód.

Według szacunków NSZ liczyły od 70 do 100 tysięcy żołnierzy. Dowództwo NSZ respektowało rząd polski w Londynie, ale nie uznawało przywództwa KG AK w kraju. NSZ stały zdecydowanie na gruncie przedwojennych granic polskich ustalonych w Rydze, rozszerzonych o dawne ziemie piastowskie – Dolny Śląsk, Pomorze, Prusy Wschodnie. Uznawano, że Polska walczy z dwoma okupantami, nawet jeśli Sowiety po 1941 roku weszły do antyhitlerowskiej koalicji. Bardzo duży nacisk kładziono na patriotyczne wychowanie młodzieży w duchu katolicyzmu, tożsamości narodowej i poszanowania zasad demokratycznych w suwerennym państwie. Gospodarka opierać się miała na prywatnej własności i przedsiębiorczości społeczeństwa. NSZ jednoznacznie odrzucały ideę wywołania antyniemieckiego powstania na ziemiach polskich, szczególnie, gdy po Stalingradzie Armia Czerwona rozpoczęła marsz na zachód.

NSZ zasłynęły z wielu profesjonalnie przeprowadzonych akcji dywersyjnych przeciw Niemcom, starć z Wehrmachtem i SS. Atak na Bank Emisyjny w Częstochowie, rozbicie więzienia w Siedlcach i odbicie zatrzymanych, całodniowa bitwa z Niemcami pod Ujściem, walki z esesmanami pod Olesznem pokazały doskonałe wyszkolenie i odwagę żołnierzy NSZ. Wraz ze zbliżaniem się Sowietów do ziem polskich NSZ rozpoczęły też szereg akcji przeciw komunistycznym bandom rabunkowym oraz sowieckiej partyzantce. Szybko sukcesy NSZ stały się wiodącym tematem komunistycznej propagandy, oskarżającej te formacje o mordowanie niewinnych „gwardzistów ludowych” oraz kolaboracje z Niemcami. W sierpniu 1944 roku Komenda Głowna NSZ podjęła decyzje o wycofaniu sił zbrojnych na zachód. Największa z formacji zbrojnych NSZ – Brygada Świętokrzyska, od sierpnia 1944 roku rozpoczęła marsz na zachód, który zakończyła w maju 1945 roku na terenie Czech. Po opanowaniu ziem polskich przez NKWD i rodzimych komunistów rozpoczęło się polowanie na żołnierzy NSZ. Wielu z nich zginęło w walce, jeszcze więcej zginęło w ubeckich kazamatach i z wyroków komunistycznych „sądów”. Aż do 1989 roku zakłamywano i zamilczano historie żołnierzy NSZ w PRL-u. Dopiero od niedawna dzięki historykom zaczyna się ponowne opisywanie działań zbrojnych NSZ, drugiej co do wielkości polskiej armii podziemnej z czasów II wojny światowej.

autor:  Janusz Maniecki

źródło: zprawa.pl

 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ