Getto falenickie – pod Falenicą 19 września ’39 rozegrała się jedna z zapomnianych bitew

Falenica, dzisiaj dzielnica Warszawy ale w latach 1924 – 1951 samodzielne miasto. Jej nazwa według miejskiej legendy pochodzi od częstych powodzi, gdzie „fale nic” nie robiły. Tutaj największą społecznością byli Żydzi, mieli cztery synagogi, do dzisiaj zachowała się jedna. Spis ludności z 1931 roku ujawnił 8 tys. mieszkańców, w tym Żydów ponad 5 tysięcy.

 

Pod Falenicą 19 września ’39 rozegrała się jedna z zapomnianych bitew. Część miasteczka została spalona. Niemcy mówią, że do niewoli zabrali 1700 polskich żołnierzy. Ilu poległo, nie wiadomo. Kilka miesięcy po wojnie na rozległym terenie odnaleziono ponad 500 zwłok i przewieziono w jedno miejsce.

 

Dramat mieszkańców zaczął się niedługo po tej bitwie. 31 października 1940 roku Niemcy utworzyli getto i obóz pracy dla Żydów w Falenicy i Miedzeszynie. Na niewielkiej przestrzeni żyło 7500 tysiąca osób. Z powodu głodu i chorób zmarło ponad 1500 ludzi. W miejsce zabitych i zmarłych dowożono nowych z sąsiednich miejscowości. Obóz istniał niecałe dwa lata. Niemcy jego likwidację rozpoczęli 20 sierpnia 1942 roku, zaczęli ich wywozić do komór gazowych w nowo wybudowanym obozie zagłady w Treblince.

 

Dzisiaj o dawnych mieszkańcach przypomina pomnik w kształcie pękniętego głazu, który został odsłonięty w 20 sierpnia 1992 roku, z inicjatywy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”.

 

źródło: Muzeum Historii Żydów Polskich Polin

Artykuł powstał dzięki pomocy Fundacji KGHM

 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ