Wspominamy bohaterów: Tadeusz Pelak – Uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych i bojowych przeciw Niemcom, m.in. w akcji rozbicia więzienia w Opolu Lubelskim

Tadeusz Pelak (1922-1949), ps. Junak. Porucznik, żołnierz Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, członek Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”.

Pelak był w konspiracji ZWZ/AK od 1941 roku, służył w oddziale dyspozycyjnym Kedywu AK – Lublin pod dowództwem: cichociemnych ppor. Jana Poznańskiego „Ewy”, ppor. Stanisława Jagielskiego „Sipaka”, ppor. Czesława Piaseckiego „Agawy” i mjr Hieronima Dekutowskiego „Zapory” od jesieni 1943 roku. Uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych i bojowych przeciw Niemcom, m.in. w akcji rozbicia więzienia w Opolu Lubelskim. W maju 1945 wraz z grupą Tadeusza Orłowskiego „Szatana” wziął udział w akcji na posterunek MO w Nałęczowie. Wkrótce dołączył do odtworzonego zgrupowania mjr Dekutowskiego. Brał udział w Akcji „Burza”. W lipcu 1944 r., zgodnie z rozkazem mjr „Zapory” zaniechał konspiracyjnej działalności po wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Lubelszczyzny. Prowadził restaurację w Halinówce, w której znajdował się punkt kontaktowy wszystkich pododdziałów zgrupowania, jednocześnie kontynuował walkę o niepodległość, biorąc brał udział we wszystkich większych akcjach oddziału „Zapory”, podlegającego Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj, a później Inspektoratowi Lublin Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”.

Tadeusz Pelak ujawnił się wiosną 1947 roku w czasie tzw. amnestii dla podziemia niepodległościowego, jesienią miał zamiar uciec zagranicę. W wyniku zdrady został zatrzymany z innymi żołnierzami 16 września 1947 przez funkcjonariuszy UB w Nysie. Wszyscy zostali przewiezieni do więzienia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. Tadeusz Pelak przeszedł brutalne śledztwo połączone z torturami, które trwało ponad rok. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie 15 listopada 1948 wydał wyrok. Pelak został skazany na karę śmierci, którą wykonano 7 marca 1949  w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.

Porucznik Tadeusz Pelak w 1994 i 1995 został zrehabilitowany wyrokami Sądu Wojskowego w Warszawie. Jego szczątki zostały odnalezione przez IPN w 2012 roku w Kwaterze na Łączce na warszawskich Powązkach.

źródło: wikipedia.org

Artykuł powstał dzięki wsparciu Gminy Wrocław

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ