Wspominamy bohaterów: Adam Rzeszotarski- Niemcy zamordowali jego matkę, żonę i 14-letniego syna

Adam Rzeszotarski (1903-1971), ps. Junosza, Sum, Żmija. Rotmistrz Armii Krajowej, major Polskich Sił Zbrojnych. Komendant II Rejonu Marymont w Obwodzie Żoliborz Armii Krajowej. Dowódca Zgrupowania „Żmija” w Powstaniu Warszawskim.

Brał udział w wojnie obronnej, 4 września został ciężko ranny w starciu pod Szczukami. W szpitalu nawiązał kontakty organizacyjne z członkami powstającej Służby Zwycięstwu Polski (późniejsze ZWZ – AK). Od 1940 roku współpracował z ZWZ, miał zorganizować siatkę wojskową ZWZ w rejonie Marymontu, który wchodził organizacyjnie w skład II Obwodu Żoliborz Okręgu Warszawskiego ZWZ – AK. Po wykonaniu rozkazu 1 czerwca 1941 roku został jego komendantem. Koleją dodatkową funkcję komendanta jednego z czterech oddziałów konspiracyjnej Szkoły Podchorążych im. gen. Władysława Sikorskiego otrzymał nieco później. Był także dowódcą działającego w konspiracji 11 pułku ułanów, który składał się z dwóch szwadronów. 3 maja 1944 został awansowany do stopnia majora i odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Był dowódcą Zgrupowania „Żmija” w czasie Powstania Warszawskiego. Niedługo po tym złożył dymisję , kiedy dowiedział się, że Niemcy zamordowali jego matkę, żonę i 14-letniego syna. Ponownie objął dowodzenie po dwóch dniach, po zranieniu nowego dowódcy zgrupowania – dowodził do 30 września ’44, dnia kapitulacji wojsk II Obwodu. Po powstaniu przebywał w obozach: Altengrabow Stalag XI A, Sandbostel Oflag XB a następnie w oflagu w Lubece.

Po uwolnieniu od 5 sierpnia 1945 służył w 6 Pułku Pancernym „Dzieci Lwowskich” II Korpusu Polskiego. Został skierowany na kurs podstawowego wyszkolenia pancernego w Gallipoli na południu Włoch. Służbę wojskową ukończył w stopniu majora – ze starszeństwem 3 maja 1944, co zostało zweryfikowane w 1945.

Do Polski wrócił przez Anglię 13 czerwca 1947, zaczął pracę w przedsiębiorstwie komunalnym w Warszawie, a następnie Ciechanowie. Był inwigilowany, a następnie uwięziony przez UB, pod sfingowanym zarzutem „przyczynienia się do powstania niedoboru finansowego”. Po opuszczeniu więzienia w 1961 roku, został uniewinniony przez sąd. Przeszedł na rentę inwalidzką. Zmarł w Ciechanowie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczony m.in. w 1935 Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 1944 Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, w 1958 Krzyżem Partyzanckim, w 1966 Krzyżem Armii Krajowej.

źródło: wikipedia.org

Foto Autor: nieznany [Public domain], Wikimedia Commons

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ