Wspominamy bohaterów:Tadeusz Komorowski-Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, premier rządu RP na uchodźctwie

Tadeusz Komorowski (1895 – 1966), ps. „Bór”, „Znicz”, „Lawina”, „Korczak”. Uczestnik dwóch wojen światowych, olimpijczyk. Pułkownik kawalerii Wojska Polskiego II RP, generał dywizji i Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, premier rządu RP na uchodźctwie.

Tadeusz Komorowski w czasie I Wojny Światowej, w stopniu porucznika służył na froncie rosyjskim i włoskim, od  listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Został przydzielony do 9 Pułku Ułanów. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. Walczył w Mościskach/Krysowice, pod Łuckiem,  Komarowem, gdzie został ranny. W roku 1922 ukończył kurs ekwitacji, był instruktorem jazdy konnej w Oficerskiej Szkole Artylerii w Warszawie i Toruniu. Od grudnia 1923 roku służył w 9 Pułku Ułanów Małopolskich, rok później został kwatermistrzem, następnie zastępcą dowódcy 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. Kolejny awans na majora był 31 marca 1924 a w połowie lipca 1926 roku został przeniesiony do Kadry Oficerów Kawalerii z przydziałem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii we Lwowie na stanowisko komendanta. W grudniu 1927 zostaje  zastępcą dowódcy 9 Pułku Ułanów Małopolskich w Czortkowie i Trembowli. W kolejnych latach awansuje na stopień, podpułkownika, dowódcy 9 Pułku Ułanów Małopolskich i 21 grudnia 1932  pułkownika. W końcu, w listopadzie 1938 roku zostaje komendantem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.

Tadeusz Komorowski wziął udział w kampanii wrześniowej. Był dowódcą Ośrodka Zapasowego Zgrupowania Kawalerii w Garwolinie, później zastępcą dowódcy Kombinowanej Brygady Kawalerii w składzie Armii „Lublin”. Z końcem roku ’39 był już w Krakowie gdzie stworzył  konspiracyjną Organizację Wojskową, którą kierował do stycznia 1940, późniejszy ZWZ.

Został komendant Obszaru Kraków ZWZ, później generałem brygady. Pół roku później, w Warszawie został zastępcą komendanta głównego ZWZ – dowódcy AK. W drugim półroczu 1941 do pierwszej połowy 1943 roku był też komendantem Obszaru Zachodniego. Były to okręgi: poznański i pomorski.

Z dniem 1 lipca 1943 roku został dowódcą Armii Krajowej a od października 1944 roku generałem dywizji. Jest autorem rozkazów, które dopuszczały akcje odwetowe wobec ludności niemieckiej na zamojszczyźnie i ukraińskiej na Kresach. To on podjął decyzję o przygotowaniach do powstania w Warszawie. Z końcem września 1944 mianowany na Naczelnego Wodza.

Po upadku powstania razem z żołnierzami został wzięty do niewoli. Razem wyższymi oficerami został przewieziony do Ożarowa, następnie Prus Wschodnich. 6 października 1944 wszyscy znaleźli się w  Kruglanken. następnie Berlina, gdzie miał spotkać się z Himlerem. Ostatecznie do spotkania nie doszło a Tadeusz Komorowski został więźniem Oflagu 73 Nürnberg-Langwasser koło Norymbergi, gdzie był izolowany od pozostałych jeńców. Przewożono go do Oflagu IV C Coldtiz, do twierdzy

W nocy z 12 na 13 kwietnia 1945 został przewieziony do twierdzy Königstein w Saksonii, Laufen w Bawarii i Tittmoning. W końcu, pod koniec kwietnia 1945 roku został przewieziony do Stalagu XVIIIC w Markt Pongau koło Salzburga, skąd został zwolniony. 12 maja 1945 przyjechał do Londynu, gdzie dwa tygodnie później powierzono mu obowiązki Naczelnego Wodza ale pod koniec września zrezygnował z powodu nieuznawania przez Brytyjczyków Jego stanowiska. Tadeusz Komorowski na emigracji działał w kole Byłych Żołnierzy armii Krajowej, wszedł do Rady Trzech. Zainicjował odznaczenie państwowe – Krzyż Armii Krajowej.

Został odznaczony Orderem Orła Białego – pośmiertnie, Krzyżem Komandorskim Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych – trzykrotnie, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Wojska, Złotym Krzyżem Zasługi i wieloma innymi.

źródło: wikipedia.org

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ