Wacław Lipiński -zamordowany w1949 … rodzinie powiedziano, że wyskoczył przez okno

Wacław Lipiński (1896-1949), ps. Socha, Gwido, Aleksander, A. Szański, W. Gel. Skaut, legionista, Filozof, historyk, piłsudczyk,  publicysta, podpułkownik WP i działacz antykomunistycznego podziemia.

Wacław Lipiński działał w konspiracji, był sekretarzem Ligi Niezawisłości Polski oraz członkiem Komendy Głównej Polskiej Organizacji Wojskowej. Publikował swoje teksty w „Kulturze Polskiej”  i w warszawskiej „Gazecie Polskiej”.

Walczył we Lwowie, następnie w Wilnie. Był w 5 pułku piechoty Legionów Polskich, następnie dowódcą kompanii w stopniu podporucznika. Pół roku później dostał przydział do II Oddziału Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, był referentem prasy i propagandy w Wilnie następnie. Kariera Wacława Lipińskiego rozwijała się błyskawicznie.  W1920 był zastępcą szefa II Oddziału Dowództwa Okręgu Gen. Poznań, potem referentem w II Oddziale Ministerstwa Spraw Wojskowych. Tego samego roku został awansowany na porucznika, a w 1921 otrzymał stopień kapitana. Jednocześnie rozpoczął studia uniwersyteckie na wydziale prawa i filozofii, gdzie otrzymał doktorat prawa i absolutorium na Wydziale Filozoficznym (z historii) oraz dyplom Szkoły Nauk Politycznych. W 1922 kierował Okręgiem Krakowskiego Związku Strzeleckiego.

Pracę w wojsku godził z publikowaniem artykułów w pismach: „Naród” i „Głos Prawdy”. Był  referentem oświatowym w Dowództwie Okręgu Korpusu Kraków a także wykładowcą historii w oficerskiej szkole administracyjnej. W 1927 został majorem. Pracę otrzymał w Wojskowym Biurze Historycznym. Już wówczas zaczął pisać swoje dzieła historyczne i rozprawy o wojnie polsko-rosyjskiej.

Wacław Lipiński był sekretarzem czasopisma „Niepodległość”, następnie sekretarzem generalnym Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski. Także dyrektorem w Instytucie Józefa Piłsudskiego Poświęcony Badaniom Najnowszej Historii Polski. Wtedy wyszło najwięcej tomów o Marszałku Piłsudskim, oraz dziesięciotomowe wydawnictwo „Pism zbiorowych Piłsudskiego”. Po śmierci Piłsudskiego związał z premierem Sławoj-Składkowskim. W 1936 habilitował się z najnowszej historii Polski na Uniwersytecie J. Kazimierza we Lwowie. W styczniu 1939 przeniesiony w stan spoczynku, został awansowany na podpułkownika.

Po wybuchu II Wojny Światowej zbiory Instytutu Piłsudskiego przeniósł do Muzeum Belwederskiego. Od 7 września został szefem propagandy w Dowództwie Obrony Warszawy. Codzienne nadawał komunikaty radiowe przez rozgłośnię Warszawa II. Po aresztowaniu prezydenta Stefana Starzyńskiego wyjechał do Zakopanego, a stamtąd w marcu 1940 do Słowacji i na Węgry. Tam, kilka miesięcy później wydał broszurę pt. Wojna polsko-niemiecka 1939 roku a rok później wyszło rozszerzone wydanie pt. Wojna polsko-niemiecka. Kampania wrześniowa w Polsce w roku 1939.

W międzyczasie podróżował do Warszawy i Budapesztu, by ostatecznie wrócić do kraju – według różnych źródeł: latem 1942 lub styczniu 1943. Tam zajął się redagowaniem pisma „Myśl Państwowa”, spod jego pióra wyszła broszura pt. Polityka zagraniczna Piłsudskiego i Becka oraz Bilans czterolecia 1939–1943. 

Gestapo aresztowało go w lutym 1944 ale w maju został przez rodzinę wykupiony. Wtedy też został odsunięty od wszelkich prac wojskowych. Ale nadal działał w podziemnej organizacji piłsudczykowskiej Stronnictwo Niezawisłości Narodowej i po wojnie również. To doprowadziło do jego aresztowania w styczniu 1947,  na posiedzeniu tzw. Komitetu Porozumiewawczego Organizacji i Stronnictw Politycznych. Proces odbył się w Warszawie, w listopadzie. Wacław Lipiński został  skazany na śmierć. Wskutek interwencji rodziny, wyrok zamieniono na dożywocie. Karę odbywał w więzieniu we Wronkach. Został tam zamordowany 4 kwietnia 1949 roku, rodzinie powiedziano, że wyskoczył przez okno.

Wacław Lipiński został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2010),  Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych „Za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918-1921” – dwukrotnie, Krzyżem Walecznych „Za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku” – trzykrotnie, Złotym Krzyżem Zasługi – dwukrotnie, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, srebrnym Wawrzynem Akademickim i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

źródło:ipsb.nina.gov.pl/

Artykuł powstał dzięki wsparciu Gminy Wrocław

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ