Otton Laskowski: Major piechoty WP II RP i Polskich Sił Zbrojnych…napisał pierwszą encyklopedię wojskowości

Otton Laskowski herbu Korab (1892-1953), ps. Tonio. Uczestnik I i II Wojny Światowej a także wojny polsko-bolszewickiej. Historyk wojskowości, napisał pierwszą encyklopedię wojskowości. Major piechoty WP II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

W czasie I Wojny Światowej w 1914 roku wstąpił do Pawłowickiej Szkoły Wojskowej w Sankt Petersburgu. Od maja 1915 roku, w stopniu chorążego, dowodził kompanią w Finlandzkim Pułku Lejbgwardii a w sierpniu w bitwie pod Jowniunami, został ciężko ranny. W 1916 roku został awansowany na podporucznika. Podczas rewolucji lutowej w 1917 roku w Piotrogrodzie organizował Związek Wojskowy Polaków. Był organizatorem i pierwszym dowódcą Pierwszej Samodzielnej Kompanii Polskiej przy Naczpolu w Piotrogrodzie, później w I Korpusie Polskim w Rosji. Od października 1918 powraca do Polski i uczestniczy w akcjach rozbrajania oddziałów niemieckich.

W wojnie polsko-bolszewickiej dowodzi kompanią 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”, pod Dźwiną zostaje ranny i w listopadzie 1919 roku odesłany do Warszawy – na tyły. Tam kończy II Kurs Pedagogiczny dla Oficerów i od sierpnia 1920 roku, zostaje delegowany na służbę do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Siedem lat później do został skierowany do Wojskowego Biura Historycznego, gdzie prowadził badania naukow-oświatowe. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów administracji.

Od 1929 roku kierował Przeglądem Historyczno-Wojskowym, wykładał historię wojskowości, był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego, naczelnym redaktorem „Encyklopedii Wojskowej”, a także współpracownikiem sekcji obwarowań starych w Zakładzie Architektury Polskiej.

W 1936 roku na wystawie w Paryżu organizował wystawę wojskową działu polskiego. W 1937 roku, w związku z likwidacją grupy oficerów naukowo-oświatowych, został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty. W 1939 roku był szefem Wydziału Wojen Dawnych w Wojskowym Biurze Historycznym.

W sierpniu 1939 roku został komendantem Kwatery Głównej 8 Dywizji Piechoty a już 9 września w Brześciu został szefem Wojskowego Biura Historycznego z zadaniem dalszej ewakuacji biura i archiwum, transportem kolejowym, do Złoczowa.

Otton Laskowski został internowany zaraz po przekroczeniu granicy z Rumunią. Kolejno pełnił funkcje: szefa sztabu  Dowództwa Obozów WP, we Francji szefa Wojskowego Biura Historycznego,  szefa propagandy i oświaty I Korpusu Polskiego w Szkocji, w końcu w Londynie jest zastępcą szefa gabinetu i kierownika Referatu Historycznego.  Wraca do kraju by 13 marca 1942 roku objąć kierownictwo Referatu Propagandy i Oświaty w Polskim Biurze Wojskowym (Komendzie Placu).

Po wojnie w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczania zajmował się oświatą. W 1948 roku po zwolnieniu z wojska pozostał na emigracji. W latach 1948-1952 redagował „Teki Historyczne”. Utrzymywał się między innymi z lekcji śpiewu. Zmarł 11 listopada 1953 roku w Londynie. Pochowany na St. Mary’s Cementary.

Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych – dwukrotnie,  Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Srebrnym Krzyżem Zasługi,  Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Orderem św. Anny IV klasy, Krzyżem Oficerskim Orderu Świętego Aleksandra,  Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, Orderem Palm Akademickich, Medalem Międzysojuszniczym i Kawalerem Orderu Miecza.

źródło: wikipedia.org

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu przez Gminę Wrocław

 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ