Spacery po Wrocławiu : Ulica Sudecka

ul. sudecka.jpg

Ta część Wrocławia została przyłączona do miasta w drugiej połowie XIX wieku. Ulica Sudecka na odcinku, który dziś proponuję zwiedzić, jest aleją wysadzaną podwójnym szpalerem drzew. Środkiem biegnie ścieżka spacerowa, a po dwóch stronach jezdnie. Jesteśmy blisko centrum, wzdłuż ulicy stoi więc mnóstwo aut, a zaparkowanie graniczy z cudem. Dobrym rozwiązaniem okazuje się rower, jednak nie o każdej porze roku. Teraz wybrać się tam najłatwiej tramwajem. Jadąc od centrum, wysiadamy na skrzyżowaniu ulicy Powstańców Śląskich i Sztabowej. Po lewej stronie zwraca uwagę okazały gmach dyrekcji Poczty Polskiej, który jako jeden z nielicznych w tej okolicy przetrwał oblężenie Wrocławia w 1945 roku. Zaprojektowano go w stylu neobarokowym i zbudowano tuż przed I wojną światową. Dziś przydałby mu się remont.

Skręcamy w lewo w ulicę Sztabową i po chwili docieramy do Sudeckiej. Przed nami wyłania się potężna bryła kościoła pw. św. Augustyna. Mało kto wie, że przed II wojną światową świątynia ta miała za patrona św. Jana Chrzciciela i należała do ewangelików. Natomiast kościółek katolicki pod wezwaniem św. Augustyna mieścił się przy ul. Januszowickiej, bliżej Parku Południowego. W wyniku wojny sytuacja zmieniła się diametralnie: kościółek został doszczętnie zburzony w trakcie oblężenia, a z miasta wyjechali niemieccy parafianie. Przybyli z Krakowa ojcowie Kapucyni w 1948 roku odkupili od ewangelików zniszczoną w 45 procentach świątynię przy ulicy Sudeckiej i z pomocą nowych polskich parafian ją odbudowali.

Kościół budowano w latach 1907-1909, wykorzystując charakterystyczną dla schyłku historyzmu kompozycję różnych stylów architektonicznych. Znajdziemy tu elementy secesyjne, romańskie i bizantyjskie. Świątynia powstała na planie krzyża greckiego. Na przecięciu nawy głównej i transeptu wznosi się wysoka na 78 m wieża z trzema kondygnacjami. Najwyższą wieńczy ostrosłupowy hełm z miedzianej blachy, a jego miniaturki przykrywają małe wieżyczki na niższych kondygnacjach. Ceglane mury świątyni oblicowane zostały bogato rzeźbionym kamieniem ciosowym. Bramy kościoła zdobią piaskowcowe portale, z których najciekawsze są dwa od północnej strony oraz jeden nad głównym zachodnim wejściem. Portal boczny, najbliżej prezbiterium, przedstawia w półkolistym tympanonie dwie kobiety u źródła a nad nimi symbol Ducha Świętego, gołębicę. Prawy pilaster zdobi płaskorzeźba Adama i Ewy, a lewy postać Michała Archanioła z mieczem. Środkowy portal, od północnej strony, zwraca uwagę sceną pelikana karmiącego swoje pisklęta, symbolizującego Boże Miłosierdzie. Najbardziej ozdobny jest portal nad głównym wejściem z płaskorzeźbą przedstawiającą scenę chrztu Chrystusa w Jordanie. Na szczytach pilastrów stoją aniołowie, jeden trzyma misę z wizerunkiem orła (symbol św. Jana Ewangelisty), drugi misę z głową Jana Chrzciciela.

We wnętrzu kościoła znajdziemy po bokach charakterystyczne dla świątyń protestanckich empory wsparte na stylizowanych kolumnach. Ołtarz główny, w półkolistej absydzie wieńczy piękny, wykonany z marmuru kanaryjskiego, krucyfiks, a nad skrzyżowaniem nawy głównej i transeptu wznosi się płaska kopuła. U jej podstawy, na pendentywach, cztery medaliony przedstawiające postaci Chrystusa jako Dobrego Pasterza, Siewcę, Rolnika i Rybaka. Autorem wykonanych w latach 70. mozaik w absydzie oraz wspaniałych witraży nad emporami jest J. Stańda. Lewy witraż przedstawia patrona Zakonu Kapucynów – św. Franciszka, prawy – wizerunek Maryi w chwale całego Kosmosu. W kaplicy bocznej z prawej strony wisi barokowy, łaskami słynący obraz Matki Boskiej Pocieszenia, przywieziony przez repatriantów z Hodowicy pod Lwowem. Dzięki niemu w 1961 roku świątynia została wyniesiona do rangi Sanktuarium Maryjnego.

Po zwiedzeniu kościoła pójdziemy jeszcze dalej ulicą Sudecką w kierunku południowym. Na końcu szpaleru drzew odcina się wyraźnie sylwetka Wieży Ciśnień. Zanim jednak tam dotrzemy, miniemy po lewej stronie kompleks budynków Szpitala Kolejowego. Jest to dawny Szpital Izraelicki, wybudowany na początku XX wieku. Do czasu zarekwirowania go przez władze hitlerowskie w 1939 roku należał do gminy żydowskiej.

Na koniec docieramy do obwodnicy śródmiejskiej, zwanej na tym odcinku aleją Wiśniową. Na pasie pomiędzy jezdniami króluje zabytkowa Wieża Ciśnień. Dawna wieża wodna powstała w latach 1903-1904, według projektu Karla Klimma. Konstrukcja ceglana wieży udekorowana została kamiennymi płaskorzeźbami nawiązującymi do tematyki wodnej. Wysoka na 62 metry pełniła też funkcje turystyczne; z umieszczonej na 2/3 wysokości wieży galeryjki widokowej można było oglądać panoramę miasta, a przy dobrej pogodzie nawet Karkonosze. W czasie walk o Wrocław w 1945 roku służyła jako punkt dowodzenia i uległa uszkodzeniu. Obecnie starannie odrestaurowana mieści kompleks restauracji. W przylegającej od wschodu bocznej wieżyczce znajduje się winda i klatka schodowa.

Marta Rudnicka

źródło: ludzkasprawa.pl

 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ