Wspominamy bohaterów: Płk Jan Diering Podhorski ps. Zygzak, Marciniak – był jednym z założycieli harcerskiej organizacji konspiracyjnej „Orły”

By Bastianow (Bastian) [CC BY-SA 2.5 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.5)], via Wikimedia Commons

Płk Jan Diering Podhorski (1921-ps. Zygzak, Marciniak). Konspirator, żołnierz Związku Jaszczurczego, Żołnierz NSZ, AK „Głuszec” Grójec i powstaniec warszawski walczący w pułku NSZ „Sikora”. Przeszedł obozy stalinowskie.

Walczył w wojnie obronnej, jako ochotnik w batalionie Obrony Narodowej “Opalenica”. Uczestniczył m.in. w akcji internowania Niemców w Rakoniewicach. 12 września 1939 brał udział w walkach pod Sompolem a 17 września pod Sannikami dostał się do niemieckiej niewoli. Siedział poznańskiej Cytadeli, z której zbiegł do rodzinnych Rakoniewic, ale stamtąd zgarnęło go wkrótce gestapo. Został  brutalnie przesłuchiwany, stamtąd również udało mu się zbiec z aresztu.

W styczniu 1940 był jednym z założycieli harcerskiej organizacji konspiracyjnej „Orły”. Pod pseudonimem Marciniak, działał w grupie redagującej i drukującej gazetkę „Orły”. Po dwóch latach działalności w kwietniu 1942 przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie złożył przysięgę w Organizacji Wojskowej Związek Jaszczurczy. Następnie żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych. W międzyczasie, w Grójcu kontynuował przerwaną naukę w tajnym Liceum Ogólnokształcącym. A po ukończeniu konspiracyjnej szkoły wojskowej szykował się do wyjazdu w Bory Tucholskie. Jednak, gdy wybuchło Powstanie Warszawskie przerzucono go do stolicy. Walczył w szeregach pułku NSZ im. Gen. Władysława Sikorskiego, następnie w 2. kompanii Batalionu AK “Miłosz” śródmiejskiej Grupy “Radwan”. W tym czasie został nominację na stopnień podporucznika.

Po upadku Powstania Warszawskiego więziony był przez w Stalagu IV B w Muehlbergu nad Łabą. Obóz wyzwolili Rosjanie 23 kwietnia 1945 roku. Płk Podhorski wrócił do Poznania, skończył studia, został leśnikiem. W czasie studiów wstąpił do konspiracji, zajął się współtworzeniem Młodzieży Wszechpolskiej. W maju 1946 w związku z wydarzeniami w Krakowie zainicjował wybuch pierwszego strajku studenckiego w Poznaniu. Strajkujący żądali wtedy uwolnienia aresztowanych w dniu 3 maja w Krakowie. Strajk skończył się aresztowaniami. Podhorskiemu odebrano legitymację studencką, wtedy znowu udało mu się uciec z gmachu posterunku milicji. UB, w grudniu ’46 dotarła do grupy Podhorskiego, który po półrocznym areszcie, został skazany na 7 lat pozbawienia wolności – po uwzględnieniu amnestii na 3 lata. Siedział we Wronkach. Studia ukończył w 1959 w Poznaniu. Do końca lat 80-tych był ciągle inwigilowany przez SB.

W lutym 2016 został awansowany na stopień generała brygady w stanie spoczynku. Posiada Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Narodowego czynu Zbrojnego, Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej, Medal “Za udział w wojnie obronnej 1939”, Medal “Pro Memoria”, Medal pamiątkowy z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego

źródło: www.1944.p

artykuł powstał dzięki wsparciu Gminy Wrocław

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ