Wspominamy bohaterów: Jerzy Stanisław Woźniak – skazany na karę śmierci “za usiłowanie obalenia ustroju jako kuriera”

By Dziennik Dolnośląski - Dziennik Dolnośląski nr 92/1991, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14757535

Jerzy Stanisław Woźniak (1923-2012), ps. Jacek, Żmija, Jan Nowak, Makary. Oficer AK okręgu krakowskiego, Placówka BUK, II Korpus. Kolporter prasy podziemnej, kurier, więzień polityczny, działacz społeczny.

W czasie wojny uczęszczał na tajne komplety, w 1941 wstąpił do ZWZ, tego samego roku miał zaprzysiężenie. Małą Maturę zrobił w 1943 a w następnym roku został absolwentem konspiracyjnej szkoły podchorążych. Ze względów bezpieczeństwa przeniósł się do leśniczówki i został forstpraktikantem-praktykantem leśnym, Mógł bez przeszkód poruszać się po całym terenie.

Wstąpił do AK jako oficer i został żołnierzem placówki ZWZ AK „Buk” w Błażowej, był kolporterem prasy podziemnej. W 1944 dostał stopień kaprala podchorążego. W czasie akcji „Burza” w Hyżnem i Błażowej k/ Rzeszowa, gdzie obsługiwał radiostację, początkowo z Afryką i Londynem, następnie z Włochami. Do jego obowiązków należała również osłona radiostacji, ładowanie akumulatorów i szyfrowanie meldunków. Odbierał też zrzuty.

Kiedy Sowieci zaczęli okupację Polski, przebywał na Podkarpaciu. Walczył w oddziale samoobrony Armii Krajowej, potem w organizacji NIE i Delegaturze Sił Zbrojnych Rzeszów-Południe. Był poszukiwany przez NKWD i UB. W 1945 wyjechał do Włoch, walczył tam w 2 Korpusie Polskim we Włoszech w stopniu podporucznika. Był również członkiem Delegatury Zagranicznej Zrzeszenia WiN pod kierownictwem płk. Józefa Maciołka (1946–1947) oraz emisariuszem delegatury WiN w Londynie na teren RP. W 1945/6 rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Innsbrucku i Edynburgu. Rok później został przerzucony do kraju.

9 grudnia 1947 został aresztowany przez  Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach na ulicy, wkrótce w tym miejscu miał się spotkać z prezesem Zarządu Głownego WiN-u.

8 Listopada 1948 odbyła się rozprawa a dwa dni później został skazany na karę śmierci “za usiłowanie obalenia ustroju jako kuriera”. Wyrok został zamieniony na dożywocie.

Na wolność wyszedł w 15 listopada 1956 i dokończył przerwane studia medyczne. Został lekarzem pulmunologiem  we Wrocławiu.

W 1989 był członkiem założycielem ZHN i twórcą jego struktur na terenie Wrocławia. Był wiceprzewodniczącym regionu dolnośląskiego AWS. W latach 1997-2001 był wiceministrem i ministrem urzędu ds. kombatantów a także członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Stowarzyszenia Społeczno-Kombatanckiego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” we Wrocławiu. Przewodniczył Dolnośląskiemu Związkowi Żołnierzy Armii Krajowej, był członkiem Kapituły Nagrody Kustosza Pamięci Narodowej. Grób Jerzego Stanisława Woźniaka znajduje się na Cmentarzu Osobowickim.

Odznaczony Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), Srebrnym Krzyżem Zasług z Mieczami (na emigracji w 1948), Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2003), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006) i Krzyżem Kawalerskim Odznaki Honorowej Związku Inwalidów Wojennych RP. 27 września 2012 Sejmik Województwa Dolnośląskiego pośmiertnie nadał tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska Civi Honorario. W 2011 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii krzewienie wartości patriotycznych), przyznawaną przez redakcje Polish Market.

źródło: www.1944.pl i pl.wikipedia.org

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ