Wspominamy bohaterów: Mieczysław Huchla- Gestapo aresztowało go wraz innymi żołnierzami z oddziału

Mieczysław Huchla (1920-2010), ps. Stary, Wacław, Witek, Wilbik. Od listopada 1939 roku działał w Służbie Zwycięstwu Polski, potem Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, NIE, Delegatura Sił Zbrojnych, WiN.

Był odpowiedzialny za utrzymywanie łączności między plutonami, prowadził kancelarię, wydawał pisma podziemne “Na posterunku” i “Świt”. W latach 1942-44 ukończył kurs podchorążych rezerwy piechoty AK, szybko awansował. Gestapo aresztowało go wraz innymi żołnierzami z oddziału 3 czerwca 1944, w drodze do więzienia został odbity przez kolegów z Kedywu. Brał udział w akcji “Burza”.

Przez całą okupację działał w Tyczynie i okolicy, dopiero na wiosnę 1945 roku wyjechał na Ziemie Odzyskane. Tam miało być bezpieczniej, łatwiej było umknąć UB-cji. Trafił do Nysy, jednak przeprowadził się szybko do znajomych, do Katowic. Pracę podjął Centrali Dostaw Hutniczych. Kilka miesięcy później działał w strukturach Okręgu Kraków Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, został kierownikiem komórki łączności, następnie kierownika komórki organizacyjnej, zastępcy w końcu prezesa Okręgu. Jednocześnie studiował na Akademii Handlowej i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1947 zdobył tytuł naukowy z prawa i rozpoczął studia doktoranckie na UJ.

Został aresztowany 9 kwietnia 1948 roku w Krakowie przez UB a w lipcu skazany przez Wojskową Prokuraturę Rejonową na karę 7 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 5 lat oraz przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Siedział na Motelupich w Krakowie. UB prowadziła śledztwo w sprawie jego działalności konspiracyjnej w AK, dlatego został przewieziony do aresztu WUPB w Rzeszowie, skąd próbował nieudanej ucieczki. Został ciężko ranny. Do poprzedniego wyroku dołożono mu jeszcze 5 lat, za stawianie oporu władzy i próbę ucieczki i nielegalne posiadanie broni. Z Rzeszowa został przewieziony do Wronek. Doczekał się tam uchylenia wyroku przez Najwyższy Sąd Wojskowy, 28 maja 1955 wyszedł na wolność.

Osiadł we Wrocławiu, z powodu przeszłości nie mógł długo znaleźć pracy, był szykanowany. W końcu został radcą prawnym w Zakładach Spirytusowych, był wykładowcą akademickim. W czasach Solidarności służył pomocą prawną Związkowi Zawodowemu i Kurii Wrocławskiej. Był inwigilowany przez SB do 1989 roku.

Od 1989 roku był członkiem Stowarzyszenia Żołnierzy Armii Krajowej, a następnie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Od 1990 roku był zaangażowany w działalność Stowarzyszenia Społeczno-Kombatanckiego Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. W latach 1990-1996 pełnił funkcję prezesa Zarządu Głównego WiN, zaś od 1996 roku – Honorowego Prezesa WiN. Był inicjatorem powstania czasopisma „Zeszyty Historyczne WiN-u”. W 2007 roku otrzymał nominację generalską. Zmarł 14 września 2010 roku. Został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu. Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem AK, Krzyżem WiN.

źródło: wikipedia.org

fot. Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 roku praca zbiorowa Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza VOLUMEN

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ