Marek Dyżewski: „Ocalić od zapomnienia”

Książka stanowi zbiór trzydziestu esejów poświęconych polskiej kulturze muzycznej ostatnich dekad. Prezentuje wybitnych twórców tej kultury oraz jej najbardziej doniosłe, mające wagę w skali międzynarodowej, zjawiska. W przeciwieństwie do praktykowanej dziś w naszym kraju publicystyki muzycznej, ograniczającej się do opisu bieżących wydarzeń, intencją autora jest pogłębione spojrzenie na rzeczywistość muzyki polskiej, odzwierciedlające jej dokonania w szerszym horyzoncie czasowym.

Większość tekstów niniejszej antologii, bo aż dwadzieścia jeden, związana jest z Wrocławiem. To dogodna okazja, by ukazać kulturotwórcze znaczenie pewnych instytucji – takich na przykład, jak festiwal Wratislavia Cantans czy pamiętna wystawa Wrocław 2000 – Moje Miasto,  festiwal Gaudeamus bądź też Dni Muzyki Starych Mistrzów. Obok tekstów poświęconych muzycznym arcydziełom Jana Sebastiana Bacha, Claudia Monteverdiego, Fryderyka Chopina, Roberta Schumanna, Antona Brucknera czy Giuseppe Verdiego ­ istotną część książki stanowią eseje o wybitnych interpretatorach muzyki, takich jak Andrzej Markowski, Tatiana Szebanowa, Gustav Leonhardt, Edmund Kajdasz, Stanisław Krukowski i Jan Ślęk.

Walorem publicystyki Marka Dyżewskiego jest postrzeganie muzyki z perspektywy jej związków z innymi dziedzinami sztuki i kultury, a także – jasność przekazu, zwięzłość, retoryczna elegancja i swego rodzaju muzyczność, przejawiająca się w budowie słownych fraz.

 

Marek Dyżewski jest absolwentem wrocławskiej Akademii Muzycznej, w której kształcił się pod kierunkiem prof. Barbary Hesse-Bukowskiej. Studiował również historię sztuki na uniwersytetach we Wrocławiu i Wiedniu oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Odbył też staż naukowo-badawczy na uniwersytecie w Brukseli. W radiu i telewizji komentował odbywające się w Polsce międzynarodowe imprezy muzyczne: Festiwal Oratoryjno-Kantatowy Wratislavia Cantans, Konkurs Dyrygencki im. Grzegorza Fitelberga, Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego i Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Prowadził wykłady na wszystkich polskich uczelniach muzycznych, a także w: Berlinie, Bonn, Hamburgu, Norymberdze, Brukseli, Paryżu, Sankt Petersburgu, Wiedniu i Waszyngtonie. W latach 1990-1994 był rektorem wrocławskiej Akademii Muzycznej. Uczelnia ta zawdzięcza mu wybudowanie nowej, okazałej siedziby, wzmocnienie kadry profesorskiej, powołanie do życia nowych specjalności, wzbogacenie instrumentarium oraz rozwinięcie kontaktów międzynarodowych.

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ