Majeranek – przyprawa lecznicza

Fot. materiały prasowe

Majeranek, lebiodka majeranek, majeranek ogrodowy (Origanum majorana L.) to gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Pochodzi z basenu Morza Śródziemnego, ale obecnie rośnie dziko tylko na Cyprze i w Turcji. Jest natomiast uprawiany w wielu rejonach świata. Używany jest jako przyprawa, roślina lecznicza i kosmetyczna.

Używany był już przez Rzymian jako afrodyzjak, w średniowieczu był noszony na weselach jako znak szczęścia w postaci wieńca, używany był też do warzenia piwa, dopóki, nie zastąpił go chmiel. Dodawał aromat do wina zwanego Hipokras popularnego w czasach średniowiecznych.

Majeranek ma ziołowy zapach i delikatny słodki aromat tymianku i bazylii. Majeranek doniczkowy jest nieco bardziej gorzki i mniej słodki. Rozdrobnione ziele majeranku używane jest jako przyprawa. Dodawany przede wszystkim do dań ciężkostrawnych, takich jak grochówka czy zupa fasolowa, potraw ze strączkowych oraz tłustych mięs (baranina, gęsina). Używany do sosów rybnych, małży, owoców morza, sosów na bazie masła, sałatek, sosów na bazie pomidorów, octu, sosów grzybowych i do bakłażana. Jako podstawową przyprawę stosuje się go tylko z solą i pieprzem przy produkcji klasycznej wątrobianki. Jeżeli używany jest oszczędnie, dobrze harmonizuje z szałwią, rozmarynem i tymiankiem.

Majeranek jest częstym dodatkiem w masarstwie przy produkcji kiełbas i w żurku. Zazwyczaj dodaje się go na końcu gotowania, aby zachować swój delikatny smak. Pasuje do warzyw, między innymi do kapusty, ziemniaków. Nasiona są używane do aromatyzowania słodyczy i produktów mięsnych. Ziele przechowywane w szczelnych opakowaniach zachowuje trwałość ok. dwunastu miesięcy.

W przemyśle spożywczym olejek służy do produkcji likierów, a ziele do aromatyzowania octu i herbat. W przemyśle kosmetycznym olejki zapachowe są wykorzystywane do produkcji mydeł, perfum i in.

Roślina zawiera od 0,3% do 1% olejku eterycznego, głównie monoterpenów a także wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, sód, witaminę A, witaminę C, niacynę. Surowcem zielarski jest ziele majeranku – Herba Majoranae.

Działanie rośliny: reguluje trawienie, pomaga w nieżycie żołądka i chorobach układu pokarmowego. Ze względu na dużą zawartość garbników (do 1% w suchym zielu) zalecany przy biegunkach. Herbatka z ziela ma właściwości uspokajające. Olejek bywa używany do inhalacji przy nieżytach górnych dróg oddechowych.

Maść majerankowa  łagodzi stany zapalne, uszczelnia i wzmacnia ściany naczyń krwionośnych. Pomaga podczas kataru, obrzęku śluzówki nosa. W maści znajduje się olejek eteryczny, który lekko rozgrzewa.

W uprawie roślina nie ma odmian, ale rozróżnia się trzy formy: roczną (najczęściej w Polsce uprawianą), dwuletnią i trwałą (bylina), która w warunkach klimatycznych Polski nie zawiązuje nasion (mnoży się przez podział lub odkłady). W Polsce majeranek nie jest w pełni mrozoodporny z tego też względu uprawiany jest zwykle jako roślina jednoroczna. Siew w szklarni, wysadzanie rozsady po „zimnych ogrodnikach”. Pierwszy zbiór przed kwitnieniem przez ścinanie gałązek ok. 5 cm nad ziemią (przyspiesza to krzewienie, co zwiększa następne zbiory przeprowadzane w czasie kwitnienia). Gałązki suszy się w zacienionym miejscu. Ostatecznie przyprawę otrzymuje się przez osmykiwanie liści i kwiatostanów.

 

Źródło: niezalezna.pl

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ