Bitwa nad Bzurą: sukces kampanii wrześniowej

Bitwa nad Bzurą (bitwa pod Kutnem) została rozegrana w dniach od 9 do 18-22 września 1939 r. Była największą i najbardziej krwawą bitwą kampanii wrześniowej. Po stronie polskiej w bitwie walczyły: armia „Poznań” z dowódcą gen. Tadeuszem Kutrzebą i dowodzona przez gen. Władysława Bortnowskiego armia „Pomorze”. Po stronie niemieckiej walczyła Grupa Armii Południe: 8 Armia dowodzona przez gen. Johanessa Blaskowitza oraz 10 Armia generała Waltera von Reichenau.

Celem ataku wojsk polskich było zatrzymanie pościgu Niemców za armiami „Prusy”, „Lublin”, „Karpaty”, „Kraków”.

Historycy Bitwę nad Bzura dzielą na trzy etapy: natarcie na Stryków (do 12 września), najazd na Łowicz (do 16 września) i odwrót, podczas którego Polacy zostali ostatecznie rozbici.

Inicjatorem zwrotu zaczepnego obu armii był gen. T. Kutrzeba, który 7 września na spotkaniu z gen. W. Bortnowskim ustalił zasady współdziałania obu armii. Obaj dowódcy uzgodnili koncepcję uderzenia na skrzydło wojsk niemieckich maszerujących w kierunku Warszawy.

Natarcie na Stryków prowadziła grupa operacyjna gen. Knolla. W wyniku zaskoczenia, lewoskrzydłowe związki i oddziały niemieckiej 8. Armii, szczególnie 30. DP gen. Kurta von Briesena, poniosły duże straty. Od klęski 8. Armię uratowały jednostki pancerne i zmechanizowane XVI i XV korpusu, zgrupowanie lotnictwa nurkującego gen. Wolframa von Richthofena oraz inne związki i oddziały niemieckiej 10. Armii dowodzonej przez gen. Waltera von Reichenau, które pospiesznie ściągano spod Warszawy, Radomia oraz znad środkowej Wisły i kierowano nad Bzurę.

Pomimo znacznej przewagi militarnej i zaskoczenia przeciwnika, nie udało się rozbić 8 Armii, jednak zadano jej istotne straty. W dniu 10 września stoczono walkę w Małachowicach. 11 września do oddziałów niemieckich zaczęło napływać wsparcie broni pancernej i lotnictwo. Ze względu na silny opór Niemców, gen. T. Kutrzeba postanowił przerwać natarcie w kierunku południowym i przegrupować się. Nowa koncepcja przewidywała uderzyć przez Łowicz na Skierniewice i dalej lasami skierniewickimi wycofać się w kierunku Warszawy.

14 września żołnierze gen. Bortnowskiego rozpoczęli natarcie. Wycieńczające walki nad Bzurą i o Łowicz zostały zaprzestane, gdy gen. Bortnowski dowiedział się o tym, że spod Warszawy nadciąga kolejna dywizja niemiecka. Oddziały polskie wycofały się w rejon Sochaczewa i do Puszczy Kampinoskiej.

16 września Niemcy rozpoczęli kontrofensywę przy wsparciu lotnictwa bojowego. W nocy z 16 na 17 września Armia „Poznań” rozpoczęła walkę o przełamanie okrążenia niemieckiego pomiędzy Witkowicami a Sochaczewem.

Następnego dnia Niemcy kontynuowali natarcie wzdłuż obu brzegów Bzury w kierunku północnym. Większość oddziałów zostało okrążonych i rozbitych. Nieliczne przedostały się przez linię wroga do Puszczy Kampinoskiej, a następnie do Warszawy i Modlina.

Pomimo przegranej Polaków bitwa nad Bzurą stanowiła istotny element strategiczny. Bitwę okrzyknięto sukcesem kampanii wrześniowej, ponieważ znacznie opóźnila kapitulację Warszawy, a także udało się zniszczyć około 50 czołgów, 20 dział i 100 samochodów.

W ostatecznym rozrachunku straty po naszej stronie okazały się jednak bardzo dotkliwe – i znacznie większe od niemieckich. Zginęło około 15 tysięcy naszych rodaków, 50 tysięcy zostało rannych, a 100 tysięcy wziętych do niewoli. Po stronie przeciwnika zginęło około 7 tysięcy żołnierzy, a 4 tysiące trafiło do niewoli.

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj