Ludwig Guttmann: wymyślił nowatorskie metody rehabilitacji inwalidów wojennych

Ludwig Guttmann urodził się 3 lipca 1899 jako najstarsze dziecko w czteodzietnej rodzinie w Tost na Górnym Śląsku (wówczas w Niemczech). Wychował się w wierze żydowskiej. W 1902 roku rodzina Guttmannów przeniosła się do Chorzowa, gdzie Ludwik zdał maturę i podjął się pracy jako wolontariusz w lokalnym szpitalu górniczym. Chciał w nim pozyskać doświadczenie przed studiami lekarskimi. W 1918 roku Ludwig, po tym, jak z powodów medycznych został odrzucony do służby wojskowej, rozpoczął studia medyczne we Wrocławiu. Studia kontynuował pozniej w Würzburgu i Fryburgu, gdzie w 1924 roku uzyskał doktorat z medycyny, pisząc pracę o guzach tchawicy.

W 1927 roku ożenił się ze swoją przyjaciółką z okresu studiów Elsą Samuel.
Po powrocie do Wrocławia w latach 1924-28 pracował z czołowym europejskim neurologiem profesorem Otfridem Foersterem.

W 1928 roku podjął pracę jako neurochirurg w liczącej 300 łóżek klinice psychiatrycznej Uniwersytetu w Hamburgu, którą kierował w tym czasie Otfrid Foerster. Jednak pracował tu tylko rok, ponieważ Foerster poprosił go o powrót do Wrocławia potrzebujac go w charakterze pierwszego asystenta.

Pozostał na tym stanowisku do 1933 r., kiedy na mocy prawa norymberskiego naziści zmusili wszystkich Żydów do zaprzestania praktykowania medycyny w aryjskich szpitalach. 9 listopada 1938 r. (Noc Kryształowa) Guttmann dostał rozkaz nie leczenia nie-Żydów. Wówczas został neurologiem Szpitala Żydowskiego we Wrocławiu, a w 1937 roku został wybrany Dyrektorem Medycznym całego szpitala. Jako pacjentów przyjmował do szpitala wielu ludzi chcących uniknąć represji i większość z nich wybronił przed aresztowaniem.
Jak wszyscy Żydzi, paszport Guttmanna został skonfiskowany i nie pozwolono mu podróżować. Jednak w grudniu 1938 roku von Ribbentrop nakazał mu udać się do Lizbony w Portugalii, aby leczyć swojego przyjaciela – dyktatora Salazara. W drodze powrotnej otrzymał pozwolenie na dwudniowy wyjazd do Anglii. Postanowił wyemigrować z żoną i dwójką dzieci. Rodzina Guttmannów opuściła Niemcy 14 marca 1939 r. i udała się do Oksfordu. Początkowo, jako obywatel niemiecki, nie mógł praktykować i zajmował się pracą naukową. Jednak bedac już w kontakcie z Brytyjskim Towarzystwem Ochrony Nauki i Nauki, niebawem otrzymał propozycję grantu i zaczął pracę w szpitalu Radcliffe Infirmary i w szpitalu wojskowym St Hugh’s College leczac urazy głowy. W 1943 r. został poproszony przez rząd o objęcie funkcji dyrektora nowego Narodowego Centrum Urazów Kręgosłupa w Szpitalu Ratownictwa Medycznego w Stoke Mandeville. W 1944 powierzono mu zadanie stworzenia oddziału dla paraplegików – inwalidów wojennych z drugiej wojny światowej, dla których opracował nowatorskie metody rehabilitacji. W kontrakcie zaznaczył, że przyjmie stanowisko pod warunkiem, że będzie mógł leczyć pacjentów po swojemu, bez niczyjej ingerencji.

Nowy odzial Guttmana poczatkowo miał 24 łóżka i jednego pacjenta. Był bardzo słabo wyposażony, ale potrzeby medyczne były jasne; w ciągu sześciu miesięcy Guttmann miał prawie 50 pacjentów.

Kiedy Ludwig Guttmann rozpoczął pracę w Centrum Urazów Kręgosłupa w Stoke Mandeville, długość życia pacjentów wynosiła zaledwie dwa lata od chwili urazu. Guttmann uważał, że ​​uraz kręgosłupa to nie wyrok śmierci, a jego postępy w leczeniu zrewolucjonizowały tę dziedzinę. Wywarł wpływ i uczył w swoich metodach całe pokolenie lekarzy z całego świata, a ośrodki powstały na całym świecie (w tym nazwane jego imieniem w Barcelonie, Heidelbergu i Izraelu).

Przede wszystkim Guttmann uważał sport za najlepszy sposób leczenia i rehabilitacji. 28 lipca 1948 roku zorganizował w Stoke Mandeville zawody dla weteranów wojennych w strzelaniu z łuku. Ponieważ tego samego dnia otwierano letnie igrzyska olimpijskie w Londynie, Guttmann powiązał te zdarzenia, stając się inicjatorem igrzysk paraolimpijskich.
Ważną częścią leczenia było zapewnienie pacjentom pewnej nadziei na postęp i powrót do poprzedniego życia. Poza pracą fizyczną, dbano więc także o ich komfort psychiczny. Pacjenci brali udział w zajęciach mających na celu utrzymanie ich aktywności – resocjalizacyjnej oraz medycznej. W szpitalu powstały warsztaty, w których pacjenci mogli wykonywać prace stolarskie oraz naprawy zegarów i zegarków. Ale to właśnie zachęcanie do aktywności sportowej miało wywrzeć największy wpływ na podopiecznych. Poprzez sport Guttmann przywrócił chorej osobie wolę życia z dumą i szacunkiem do siebie.
Na Międzynarodowych Igrzyskach w Stoke Mandeville w 1956 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl) przyznał Guttmannowi Puchar Sir Thomasa Fearnleya za zasługi dla ruchu olimpijskiego.

Po przejściu na emeryturę z Centrum Urazów Kręgosłupa w 1966 r. Guttmann nadal był mocno zaangażowany w Igrzyska oraz krajowe i międzynarodowe organizacje, zarówno sportowe, jak i medyczne. W tym samym roku za swoje zasługi otrzymał tytuł szlachecki z rąk królowej brytyjskiej Elżbiety II. W 1969 r., po zebraniu funduszy na pokrycie kosztów prac budowlanych, królowa Elżbieta II otworzyła nowe centrum sportowe na terenie szpitala Stoke Mandeville, po jego śmierci przemianowane na „Centrum Sportowe dla Osób Niepełnosprawnych Ludwiga Guttmanna”.

W latach 70. Guttmann kierował rozmowami z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim na temat używania terminu „olimpijski” i nazw różnych organizacji – rozmowami, które bezpośrednio doprowadziły do ​​bliskiego związku z MKOl , a następnie Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego.

Sir Ludwig Guttmann zmarł 18 marca 1980 roku na niewydolność serca po ataku serca kilka miesięcy wcześniej. Nie doczekał realizacji swojej wizji, ale jego praca jest kontynuowana przez obecne organizacje sportowe niepełnosprawnych oraz przez Narodowe Centrum Urazów Kręgosłupa w Stoke Mandeville, które nadal jest światowym liderem w leczeniu urazów kręgosłupa.

Zasługi tej ważnej postaci, niesamowitego autorytetu, niemieckiego lekarza żydowskiego pochodzenia, dyrektora przedwojennego Szpitala Żydowskiego we Wrocławiu (po II wojnie światowej Szpitala Kolejowego przy ul. Wiśniowej, który stał się częścią Szpitala im. T. Marciniaka) zostały upamiętnione Tablicą Pamiątkową odsłoniętą dniu 9.09.2016r., w Dolnośląskim Szpitalu Specjalistycznym Im. T. Marciniaka – Centrum Medycyny Ratunkowej we Wrocławiu.

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj