Raporty Pileckiego pierwszym świadectwem koszmaru holokaustu organizowanego przez Niemców

Raporty Pileckiego, zwane także Raportami Witolda, są obok raportów Jana Karskiego, pierwszym na świecie świadectwem koszmaru holokaustu.

Witold, podczas wojny polsko – bolszewickiej, jako kawalerzysta walczył w bitwie warszawskiej. Po wojnie zajął się rodzinnym majątkiem. Miał dwójkę dzieci. Chętnie pisał wiersze i malował. Niestety, beztroski czas zakończył wybuch II Wojny Światowej. We wrześniu 1939 roku nazistowskie Niemcy i Związek Sowiecki napadły na Polskę. Mimo zaciętych walk w październiku Armia Polska została pokonana. Kraj znalazł się pod okupacją.

Witold Pilecki był jednym z twórców Tajnej Armii Polskiej. Była to organizacja konspiracyjna, której celem była niepodległość i przygotowanie kadry przyszłych formacji wojskowych. W tym czasie powstawał niemiecki obóz śmierci Auschwitz. Nie było do końca wiadomo, co się dzieje za drutami obozu. Po uwięzieniu w nim dwóch członków Tajnej Armii, pojawiła się potrzeba sprawdzenia jak jest wewnątrz. Wykonanie ryzykownej misji infiltracji obozu zaproponowano Pileckiemu. Zgodził się. 19 września 1940 roku Witold Pilecki dał się ująć, podczas niemieckiej łapanki na warszawskim Żoliborzu. Dwa dni później, wraz z transportem, liczącym 1705 więźniów Witold Pilecki trafił do Auschwitz. Posługiwał się wtedy fałszywą tożsamością. Niemcy byli pewni, ze nazywa się Tomasz Serafiński. Już sama podróż byłą torturą. Drzwi wagonów szczelnie zamknięte, a więźniowie ściśnięci do granic możliwości. Podczas całodziennej podróży nie otrzymali nic do jedzenia ani do picia.

Po przybyciu na miejsce zostali ustawieni w kolumnę, byli bici, kopani, szczuci psami i przy nieustannych krzykach zostali zagonieni do marszu. Tego dnia Pilecki stracił dwa zęby. W trakcie pobytu w obozie wielokrotnie cudem uniknął śmierci. Mimo tego za wszelką cenę chciał wykonać zadanie, którego się podjął i kontynuować konspiracyjną działalność. Potajemnie wysłał dwa listy do rodziny, w których prosił, aby nie starała się go wykupić. Kłamał, że przebywa w dobrych warunkach. Pilecki stworzył siatkę obozowej konspiracji. Związek Organizacji Wojskowej, która opierała się na tak zwanym systemie piątkowym. Dla bezpieczeństwa członków grupy formowały się niezależnie. Każda bez wiedzy pozostałych. Członkowie mieli następujące zadania: podtrzymywanie kolegów na duchu, zbieranie informacji o sytuacji w obozie i przekazywanie ich poza mury obozu, organizowanie żywności i odzieży i wreszcie szykowanie powstania przeciw Niemcom.

W marcu 1942 roku Związek Organizacji Wojskowej liczył ok. 500 osób. Rok później jej liczba znacznie wzrosła. Pilecki nakazał zbierać informacje o skali ludobójstwa. Raporty przez Warszawę miały informować Londyn. Przekazywali je zwolnieni lub zbiegli z obozu członkowie organizacji, których Pilecki wcześniej przygotował do roli łączników. Informacje przekazywane ustnie lub spisane na bibułce opisywały życie w obozie, traktowanie więźniów, ich pracę i stosowane kary. W wysyłanych meldunkach stale nakłaniał komendę główną Armii Krajowej zakonspirowanych polskich sił zbrojnych do podjęcia działań zbrojnych w celu uwolnienia więźniów. Ponieważ na te sugestie nigdy nie otrzymał odpowiedzi, zdecydował, że problem osobiście zreferuje w Warszawie. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943r. Pilecki dokonał rzeczy, wydawałoby się niemożliwej. Wraz z dwoma towarzyszami Edwardem Ciesielskim i Janem Redzejem, uciekł z obozu.

Na wolności Pilecki napisał pierwszy raport z Auschwitz. Jego relacja została przekazana komendzie głównej AK i przetłumaczona na język angielski, niemiecki i francuski. Jesienią 1943 roku Pilecki napisał drugą rozszerzoną relację, którą zatytułował „Raport W”.

Pilecki w Powstaniu Warszawskim w 1944 roku również brał udział. Powstańcy dzielnie przez 63 dni walczyli. Niestety przegrali. Witold trafił do niewoli niemieckiej. Koniec wojny oznaczał dla Polaków kolejny totalitarny reżim, tym razem komunistyczny. W grudniu 1945 Pilecki pod fałszywym nazwiskiem powrócił do okupowanej przez Sowietów Polski. Przystąpił do działalności niepodległościowej. Aresztowany w 1947 roku przez kontrolowany przez Sowietów Urząd Bezpieczeństwa, został poddany w śledztwie brutalnym torturom i skazany na śmierć w procesie politycznym. Wyrok wykonano 25 maja 1948 roku strzelając Pileckiemu w tył głowy w piwnicy jednego z warszawskich więzień.

Pilecki, podobnie jak inni walczący ze zniewoleniem został bestialsko zamordowany i wrzucony do bezimiennego masowego grobu. Zostawił żonę i dwoje małych dzieci.

Źródło: youtube.com/

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj