Raki wspinaczkowe – jak wybrać odpowiedni rodzaj?

Raki a ich sztywność

Bez względu na rodzaj raków, muszą być one sztywne. Poziom tej sztywności należy dostosować do warunków, jednak raki, które sztywne nie są, nie są także efektywne. I bezpieczne!

Istnieją oczywiście typy raków półsztywnych, jednak są one przeznaczone przede wszystkim do przemierzania pół śnieżnych o wielkiej powierzchni. Wykazują swoją przydatność na lodowcach i umożliwiają stosunkowo szybką wędrówkę na długich dystansach. Tego typu raki są łączone przegubem stalowym ze stosunkowo elastycznej blachy, chociaż wersje przegubów mogą różnić się w zależności od modelu.

Raki sztywne z kolei są wykorzystywane we wspinaczce, gdzie konieczne jest pokonywanie mocno nachylonych, stromych terenów. Charakteryzują się bardzo sztywną podeszwą i dzielą się na dwie podkategorie: raków z łącznikiem i raków całkowicie sztywnych. Te pierwsze nazywane są również modułowymi i używa się ich do wspinaczki wysokogórskiej czy turystyki lodowcowej. W pełni sztywnych raków nie spotyka się już tak często, jak niegdyś, jednak występują jeszcze w postaci raków technicznych.

Materiał wykonania, mocowanie

Raki na buty wykonywane są przede wszystkim z dwóch rodzajów metali, a więc z aluminium oraz ze stali. Raki stalowe są bez wątpienia jednymi z najbardziej wytrzymałych na uszkodzenia. Dzięki temu sprawdzają się w terenie bardzo stromym, skalistym, na mocno zmrożonym śniegu, a także na terenie mocno oblodzonym.

Warte uwagi są także raki wykonane z aluminium. Z różnych względów, ale jednym z podstawowych i najważniejszych jest ich lekkość. Przydają się w terenie, który nie jest zbyt stromy i nie jest twardy, kamienisty, skalisty czy mocno oblodzony. Kamień, na którym stanie aluminiowy ząb, będzie w stanie ten ząb nagiąć i trwale uszkodzić, dlatego użycie raków aluminiowych ma swoje ograniczenia.

Istotne z punktu widzenia efektywności i bezpieczeństwa są także sposoby, według których raki są montowane na bucie. Wyróżnić możemy trzy podstawowe:

  • mocowanie koszykowe;
  • mocowanie półautomatyczne;
  • mocowanie automatyczne.

Pierwsze jest najbardziej rozpowszechnione i popularne wśród turystów. Nie wymaga od butów, by miały specjalne nacięcia, trzymając obuwie w tak zwanych koszykach. Znajdują się w nich przód oraz tył buta. Do ich wad należy czasochłonny sposób zakładania ich na obuwie, a także konieczność naciągania koszyków po wyjściu na szlak.

Raki automatyczne z kolei zakłada się bardzo prosto i bardzo szybko. Pałąk raków umieszcza się na przedzie obuwia, którego podeszwa ma specjalne nacięcie do montowania. Tylny pałąk wyposażony jest w zapadkę, którą należy zatrzasnąć w nacięciu w podeszwie buta w okolicy pięty. To solidny sposób mocowania, ale jego wadą jest konieczność zakupu specjalistycznego obuwia z nacięciami. Używane do wspinaczki wysokogórskiej, turystyki lodowcowej czy drytoolingu.

Właśnie dlatego powstał trzeci rodzaj mocowania, który nazywany jest półautomatycznym. Łączy sposób koszykowy z automatycznym – przód raków ma postać koszyka, natomiast tył wygląda tak, jak w przypadku raków automatycznych. Stanowią kompromis między efektywnością a ekonomią (są tańsze niż raki automatyczne).

Raki do butów to bardzo ważne akcesorium. Należy odpowiednio dobrać je do wykonywanej górskiej aktywności, a także dostosować do obuwia. Wtedy będą i efektywnie działać, i zapewniać maksymalny poziom bezpieczeństwa.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj