Rzeź na Woli, najmniej znane wydarzenie w historii II Wojny Światowej i Powstania Warszawskiego. Niemcy zamordowali ponad około 65 tysięcy cywilnej ludności Warszawy. Jak oceniają historycy, była to największa jednorazowa masakra w Europie, i największa w historii pojedyncza zbrodnia popełniona na narodzie polskim.
Formacja bojowa pod dowództwem gen. Hainza Reinefartha 5 sierpnia 1944 roku, w godzinach rannych rozpoczęła masową eksterminację mieszkańców Woli. Jak się później okazało zbrodni dokonali pospolici przestępcy skupieni w brygadzie SS-Obewsfuhrer Oskara Dirlewangera, który miał odręcznie napisany rozkaz Himlera, że jest upoważniony do zrównania miasta z ziemią i „może zabijać kogo chce, według upodobania”. Jego jednostka specjalizowała się w akcjach pacyfikacyjnych w zamian za obietnicę ułaskawienia za wcześniej popełnione zbrodnie i walkę dla III Rzeszy. Zbrodniarzy niemieckich wspomagali jeszcze Ukraińcy, Rosjanie i Białorusini z Brygady Szturmowej SS RONA – Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej.
Rzeź zaczęła się w tzw. arterii wolskiej, w kwartale ulic: Wolskiej-Chłodnej-Elektoralnej-Senatorskiej-Mostu Kierbedzia. Niemcy od rana podpalali dom po domu, a po południu ocalałych mieszkańców wygnali na ulice i formowali w grupy, które prowadzili na egzekucję. Każdy z nich musiał zabrać ze sobą coś do palenia, np. deski, papiery, szmaty. Rozstrzeliwano ich w kilkunastu miejscach, ciała układano w stosy, uprzednio przekładając łatwopalnymi materiałami i podpalano benzyną.
Zagłada ludności cywilnej odbywała się do połowy sierpnia. Jednego dnia zamordowano ponad 12 tysięcy cywilów, było to w sobotę, do dzisiaj funkcjonuje nazwa „czarna sobota”. Ci, którzy zdołali się ukryć, byli wyłapywani przez ukraińskie oddziały wspierające SS i odstawiani do punktu przeładunkowego, w kościele św. Wojciecha. Następnie szli do obozu przejściowego w Pruszkowie.
Żaden pośredni ani bezpośredni sprawca nigdy nie został pociągnięty do odpowiedzialności za rzeż na Woli.
źródło: wikipedia.org
Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM
