Stanisława Leszczyńska (1896 – 1974), położna, więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, przyjęła ponad 3000 żywych porodów, napisała „Raport położnej z Oświęcimia”. Od 1992 roku Służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Stanisława Leszczyńska podczas okupacji niemieckiej mieszkała w Łodzi, tam też została aresztowana wraz z całą rodziną w nocy z 19 lutego 1943 roku. Męska linia Leszczyńskich należała do Polskich Sił Zbrojnych. W czasie okupacji, Leszczyńscy pomagali Żydom w getcie. Organizowali przede wszystkim żywność i fałszywe dokumenty. Gestapo wpadło na ich trop. Stanisława Leszczyńska razem z córką zostały osadzone w więzieniu kobiecym przy ul. Gdańskiej 13, a dwa miesiące później wywiezione do KL Auschwitz-Birkenau. Jej ojciec i bracia byli najpierw w więzieniu przy ul. S. Sterlinga i po śledztwie i wyroku, w czerwcu ’43 wywiezieni do KL Gross-Rosen.
Stanisława Leszczyńska w obozie koncentracyjnym zgłosiła się do pracy jako położna. Miała przy sobie dokument uprawniający do zawodu, dlatego mianowano ją położną obozową. Przyjęła ponad 3000 żywych i zdrowych porodów. Świadkowie mówią, że każde dziecko chrzciła z wody, również żydowskie. Obozowy lekarz dr Mengele nakazał jej uśmiercanie noworodków. Nigdy tego nie zrobiła. Miała mu powiedzieć „Nie, nigdy. Nie wolno zabijać dzieci!” Każdy poród, który odbierała był omodlony, do modlitwy zachęcała również rodzącą matkę a do Matki Bożej zwracała się aby w tej chwili przybiegła choćby w jednym pantofelku i pilnowała akcję porodową. Wszystkie porody zawsze odbywały się bez komplikacji a dzieci rodziły się zdrowe.
Swoją posługę pełniła do wyzwolenia obozu, do 26 stycznia 1945 roku. Jego teren opuściła 2 lutego 1945 roku razem z córką. Udały się do kościoła w Oświęcimiu podziękować za ocalenie i przyjąć sakramenty święte. Wiele lat po wojnie zaczęła pisać wspomnienia z pobytu w obozie, swojej pracy z kapo, niemieckimi lekarzami i warunkach panujących w obozie. Pierwsza publikacja pt. Raport położnej z Oświęcimia, ukazał się w „Przeglądzie Lekarskim” w 1965 roku. Książka stała się kanwą rapsodu teatralnego Oratorium oświęcimskie z muzyką Anny German i Jerzego Maksymiuka a premiera odbyła się w 1970 roku. Jeden raz, w 1970 roku, zobaczyła się z matkami oświęcimskimi i dziećmi urodzonymi w obozie.
Imię Stanisławy Leszczyńskiej od 1983 nosi Krakowska Szkoła Położnych. Jej wizerunek widnieje także na Kielichu Życia i Przemiany Narodu, złożonym przez pielęgniarki na Jasnej Górze, jako wotum na sześćsetlecie obecności cudownego obrazu Matki Boskiej, podczas uroczystości 3 maja 1982.
Dziesięć lat później rozpoczął się proces beatyfikacyjny Stanisławy Leszczyńskiej. Jej Imię nosi jedna z ulic w okolicach dawnego KL Auschwitz w Oświęcimiu, a także jedna z ulic w Łodzi.
Stanisława Leszczyńska zmarła w Łodzi, po długiej i ciężkiej chorobie. W 1996 roku jej doczesne szczątki zostały przeniesione z cmentarza do kościoła Wniebowzięcia NMP w Łodzi.
źródło: wikipedia.org
Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM
