„Przerwany sen o Warszawie” – życiorysy z pręgą

olszański.png

Muzeum Powstania Warszawskiego i wydawnictwo LTW wydało książkę Michała Olszańskiego, pt: „Przerwany sen o Warszawie”. To przejmujaco opwiedziana historia 11 powstańców warszawskich, więzionych w trakcie II wojny światowej i po jej zakończeniu.
„Żaden ze mnie męczennik czy bohater” – mówi skromnie Anna Jakubowska. Według niej 5 lat w katowniach UB i więzieniu w Fordonie to pestka przy obozach koncentracyjnych przez które przeszli koledzy. Głównych ich tematem nie jest jednak samo Powstanie, ale losy rozmówców w pierwszych powojennych latach. Najgorsze było to, że naszymi nadzorcami i funkcyjnymi na Rakowieckiej byli niemieccy więźniowie, a my byliśmy „zaplutymi karłami reakcji – mówi pani Anna, ps. „Paulina”. Jako sanitariuszka i łączniczka Batalionu „Zośka” przeszła przez cały szlak oddziału, od Woli, przez Starówkę, Śródmieście aż po Czerniaków.  Opuściła stolicę razem z cywilami. Aresztowana w styczniu 1949 r., z Rakowieckiej z wyrokiem 8 lat trafiła do więzienia w Fordonie. Gdy wyszła na wolność po pięciu latach, dla 7-letniego syna była obcą kobietą…

A co z pozostałymi?

Danuta Ambroziewicz, ps. „Dana” – po powstaniu obóz koncentracyjny Ravensbruck, po wyzwoleniu trafiła do Szwecji, wróciła do kraju. Pracowała jako redaktor.  Rocznik 1923.
Barbara Otwinowska, „Witek Błękitny” – roboty w Reichu, 3 lata więzienia w PRL, profesor filologii polskiej (rocznik 1924).
Jerzy Smoniewski, „Lotnik” – roboty w Reichu, w katowniach UB spędził 3 lata, nie mógł znaleźć pracy, przeszedł drogę od robotnika poprzez specjalistę od sensytometrii do pracownika Kancelarii Senatu (1924).
Wacław Sikorski, „Bocian” – wyrok: kara śmierci, zamieniona na dożywocie, po amnestii w 1956 roku zatrudnił się w Hucie Warszawa, potem pracował w biurze projektowym  (rocznik 1925).
Barbara Kulińska, „Zula” – 10 lat prześladowań przez UB,  rzemieślnik, psycholog kliniczny, wicemistrzyni Polski w sportach motorowodnych (1928).
Zbigniew Peć „Lew” – Auschwitz, Buchenwald, oficer (1928).
Leszek Żukowski „Antek” – po powstaniu obóz Flossenburg, potem marsz śmierci do Dachau. Profesor SGGW (1929).
Jerzy Świderski „Lubicz” – w PRL rok śledztwa, profesor medycyny (1929).
Wojciech Barański „Bar” –  5 lat więzienia po pokazowym procesie, następnie dwa lata w Wojskowym Korpusie Górniczym – prawnik, wiceprezes Światowego Związku Żołnierzy AK(1930).
Andrzej Korczak –Branecki „Bóbr” – obozy Dachau, Mannheim-Sandhofen, Frankfurt, Buchenwald i Flossenburg, inżynier, pracownik PAN (1930).

Co ich łączy, poza wspólnymi doświadczeniami? W czasie Powstania dojrzewali, w „wolnej” Polsce zaznali pogardy i upokorzeń. Pozostała w nich – jak mówią – pręga. Podczas promującego książkę spotkania biła z nich jednak siła i harmonia połączone z głęboką pokorą.Szlachetność.

Przerwany sen o Warszawie
Michał Olszański (tekst), Michał Szlaga (fotografie)
Wydawnictwo LTW przy współpracy Muzeum Powstania Warszawskiego, Warszawa 2016

 
źródło: http://niezalezna.pl/82630-przerwany-sen-o-warszawie-zyciorysy-z-pregaźródło: 
 

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ