Z dziejów wsi śląskiej – zapomniana wieś pod Wrocławiem

Jeszkowice to wieś położona na południowy wschód od Wrocławia (w gminie Czernica). Niewielu jednak wie, że w rzeczywistości są to dwie wsie, które zlały się w jedną miejscowość.

Jeszcze w okresie międzywojennym północna część obecnych Jeszkowic figuruje na mapach topograficznych pod nazwą Siebotschütz. Jej początki sięgają średniowiecza (tak jak i “prawdziwych” Jeszkowic). Już w samej nazwie osady zakodowane są jej interesujące dzieje.

Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z końca XIII wieku. Nosiła wówczas jeszcze inne miano, a mianowicie Krostów lub Chrostów. “Chrust” to po staropolsku “zarośla”, a także “wycięte zarośla” lub “suche gałęzie”, co sugerować może, że wieś założono na miejscu wyciętego lasu. Osada stanowiła podówczas własność księcia wrocławskiego Henryka IV Probusa, który w 1288 roku nadał ją mieszczaninowi wrocławskiemu imieniem Sibodo von Zindel (lub Cyndato).

Najpewniej to właśnie ów Sibodo (Sybot) przeniósł wieś na prawo niemieckie, w związku z czym zmieniła swą nazwę, aby upamiętnić postać lokatora. Jednak stara, słowiańska nazwa osady długo się przeżywała. Jeszcze w 1370 roku pamiętano bowiem, że wieś Seybothin nazywała się kiedyś Krüstaw (w dokumencie zapisano obie nazwy). Wreszcie utrwaliła się forma Siebotschütz, która zyskała nawet swój polski odpowiednik wśród okolicznej ludności: Żybocice.

Z zachowanego spisu dóbr (tzw. urbarza) z połowy XIV wieku wiadomo dokładnie, jaka była powierzchnia wsi po lokacji na prawie niemieckim. Liczyła mianowicie 16 łanów: 2 posiadał sołtys, na 10 gospodarowali chłopi czynszowi, a 4 wchodziły w skład pańskiego folwarku. Dobra ziemskie przechodziły z rąk do rąk, a szczególnie zainteresowani byli nimi mieszczanie wrocławscy.

Z upływem czasu losy Żybocic coraz bardziej wiązały się z Jeszkowicami, aż wreszcie po II wojnie światowej zostały ostatecznie przez nie wchłonięte, zatracając swoją odrębność.

Robert Sikorski

Foto: Żybocice i Jeszkowice na mapie topograficznej z 1912 roku (Meßtischblatt, nr 4969)

 

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ