Przecież Theresa May doskonale wiedziała dlaczego Polska nie może zgodzić się na kandydaturę Tuska, albowiem on uosabiał wszystko to, z czym Brytyjczycy zgodzić się nie chcieli i swym referendum przeciwko temu zaprotestowali. Najmocniej więc popierać polskiego kandydata powinna Theresa May, tymczasem zachowała się ona tak samo, jak ci, którym podobno Wielka Brytania już nie ufa i których chce w najbliższym czasie opuścić.
Dla mnie właśnie głos brytyjskiej premier zabrzmiał najbardziej oszukańczo, albowiem jakże można krzyczeć na cały świat – dość bezprzykładnego dyktatu paru państw z jednym na czele, dość brukselskiej arogancji, dość łamania demokratycznych procedur, by w chwili ważnej próby podnieść rękę zgodnie z arogantami!
Wobec takiego zachowania Theresy May trzeba poważnie podejrzewać nieszczerość jej wypowiedzi w innych sprawach związanych z Brexitem. Na przykład, gdy idzie o prawa obywateli innych państw, zadomowionych już od paru lat na Wyspach, albo wręcz o rzeczywiste zamiary opuszczenia Unii. A może to tylko zwykła gra, by uzyskać jeszcze korzystniejsze w niej uczestnictwo? Wówczas głos brytyjskiej premier, identyczny z arogantami, byłby zupełnie logiczny i politycznie uzasadniony.
A swoją drogą prezydent Francji, najprawdopodobniej najgorszy w powojennej erze, zachował się jak cham i tu trzeba się całkowicie zgodzić z Ryszardem Czarneckim. On, Francois Hollande, ma pieniądze, więc może każdemu napluć na buty. Zgoda, ale tylko pod warunkiem, że potem je wypucuje.
źródło: wpolityce.pl
