Mieczysław Bujak pochodził z Galicji. Urodził się 2 kwietnia 1926 roku w Krakowie, dorastał w rodzinie o tradycjach patriotycznych i wojskowych. Jego ojciec Andrzej służył w I Brygadzie Legionów Polskich, w okresie międzywojennym w Wojsku Polskim. Był również piłkarzem Wisły Kraków. Gdy Mieczysław miał trzy lata, rodzina przeniosła się do Warszawy. To właśnie w stolicy odrodzonej Rzeczypospolitej dorastał późniejszy „Gryf”. Był członkiem harcerstwa, lecz w momencie wybuchu II wojny światowej był jeszcze zbyt młody, by chwycić za broń. Niedługo po klęsce Andrzej Bujak zmarł na atak serca.
Już w 1942 roku Mieczysław jako szesnastoletni chłopak zaangażował się w działalność państwa podziemnego, wstępując do Armii Krajowej. Kolportową podziemną prasę, był łącznikiem. Należał kolejno do żoliborskiego obwodu AK „Żywiciel”, Grupie AK „Kampinos” (gdzie był dowódcą drużyny), wreszcie Powstańczych Oddziałów Specjalnych „Jerzyki”. To właśnie w szeregach tej ostatniej organizacji, stowarzyszonej z Armią Krajową, walczył w powstaniu warszawskim.
Po upadku powstania Mieczysław Bujak trafił do niemieckiej niewoli, w której przebywał przez kilka miesięcy. W kwietniu 1945 roku obóz jeniecki został wyzwolony przez Amerykanów. Bujak zdążył jeszcze wstąpić do US Army. W amerykańskim mundurze służył jako żołnierz wojsk pancernych i walczył z Niemcami w Czechosłowacji. Zdemobilizowany na jesieni 1945 r., udał się do Polski.
Tu „Gryf” przystał do grupy partyzantów związanych z poakowską organizacją Wolność i Niezawisłość. Dowódcą oddziału był kapitan Marian Bernaciak ps. „Orlik”. Gdy ugrupowanie zostało rozwiązane („Orlik” zginął w czerwcu 1946 r. na Mazowszu) Bujak wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego. Prędko skierowano go na kurs oficerski. Studiował w Krakowie, a następnie we Wrocławiu, dokąd przeniesiono Oficerską Szkołę Piechoty nr 1. W 1948 r. skończył szkołę. Jako oficer ludowego wojska w stopniu podporucznika dowodził wpierw plutonem w Jeleniej Górze na Dolnym Śląsku, a następnie kompanią w Warszawie.
W sierpniu 1950 r. Mieczysław Bujak został aresztowany i poddany brutalnemu śledztwu. Zarzucano mu, że działał w tajnej organizacji, gromadził broń, prowadził agitację antypaństwową i chciał obalić ustrój państwa. Zarzuty były fałszywe. Bujak w trakcie przesłuchań miał powiedzieć: „Walczyłem o nową Polskę, Polskę dla wszystkich”. Po trwającym pół roku śledztwie Wojskowy Sąd Okręgowy skazał „Gryfa” na karę śmierci.
Podporucznik Bujak został zgładzony w dniu 30 sierpnia 1951 roku w osławionym więzieniu przy ulicy Kleczkowskiej we Wrocławiu. Miał tylko 25 lat. Wyrok wykonano starą, stalinowską metodą, stosowaną także w Katyniu – poprzez strzał w tył głowy. Ciało pochowano na Cmentarzu Osobowickim w bezimiennej mogile. Matka i siostra zamordowanego ustaliły miejsce jego pochówku, odkopały trumnę i włożyły do niej butelkę z informacjami, które miały pomóc identyfikacji „Gryfa”. Na karteczce zapisano: „Zamordowany 30 sierpnia 1951 r. za to, że był Polakiem”.
Ponad pół wieku musiał czekać na sprawiedliwość. Dopiero w 2006 roku IPN przeprowadził ekshumację. W 2007 roku szczątki ppor. Mieczysława Bujaka spoczęły na warszawskich Powązkach.
Artykuł współfinansowany przez Fundacje KGHM Polska Miedź
