Postmodernizm w architekturze wrocławskich kościołów : Kościół pw. św. Stanisława Kostki – high-tech

We współczesnej architekturze sakralnej dominuje prostota.
O ile modernizm odrzucił jakiekolwiek nawiązania do innych stylów, o tyle następujący po nim postmodernizm uznał stare trendy za niewyczerpane źródło, które można w nietuzinkowy sposób na nowo interpretować.

W postmodernizmie wyróżnia się trzy główne kierunki: dekonstruktywizm stosujący geometryzację kształtów, ale poprzez swoją chaotyczność i nieracjonalność stojący w opozycji do opierającego się na harmonii i racjonalności konstruktywizmu, architektura high-tech, skupiająca się na wykorzystaniu w konstrukcji budowli i jej architekturze wysokich technologii, oraz neomodernizm, nawiązujący do modernizmu, ale w odłączeniu od jego wizji urbanistycznych. Na wrocławskich ulicach wśród obiektów zrodzonych pod godłem postmodernizmu spotykamy m.in.: Kino Dolnośląskie Centrum Filmowe, OVO, Solpole czy Sky Tower; natomiast wśród obiektów sakralnych kościół pw. Chrystusa Króla i kościół pw. św. Stanisława Kostki.

Kościół pw. św. Stanisława Kostki – high-tech

High-tech to postmodernistyczna manifestacja w sztuce przełomu XX i XXI w., wykorzystująca w konstrukcji budowli i w jej architekturze wysokie technologie. Kościół pw. św. Stanisława Kostki na wrocławskich Hubach należy do najbardziej nietuzinkowych obiektów sakralnych w regionie. Z jednej strony kryje architektoniczny postęp, wznosząc się na szczyty postmodernizmu, z drugiej zaś kryje architektoniczne wzorce stosowane od stuleci, składając hołd minionym epokom.W architekturze high-tech łączą się więc tak naprawdę stare trendy w zupełnie nowym, aczkolwiek interesującym wydaniu.

Kościół pw. św. Stanisława Kostki otaczają bloki. Zgeometryzowane rysy kościoła współgrają ze zgeometryzowanymi rysami bloków, choć zdecydowanie wybijają go na ich tle. Architekt budowli, porównujący zachowawcze projekty świątyń do pogiętej i właściwie pociętej kartki papieru, na szczycie której umiejscawia się krzyżyk, postawił na projekt, w którym powiało świeżością.

Obiekt składa się z domu parafialnego, przewiązki, dzwonnicy i dwóch pylonów z umieszczonym pomiędzy nimi oknem, otwierających właściwą, rozmieszczoną prostokątnie powierzchnię kościoła. Budowla o charakterze masywnej bryły z zewnątrz, wewnątrz posiada klasyczne dla świątyni elementy, takie jak prezbiterium, chór, rozciągniętą między nimi nawę środkową oraz towarzyszące jej nawę boczną i kaplicę. Konstrukcja niebanalnie nawiązuje do minionych epok, naznaczając je współczesnymi trendami.
Udowadniają to zgeometryzowane łuki przyporowe czy podłużne okna, mogące kiedyś zostać zastąpione witrażami.

Elewacja została wykonana z cegły, a ściany podzielone na kwadratowe pola tworzące urozmaicającą je siatkę żłobień. W środku sklepienie pokryto żelbetonowymi kasetonami, posadzkę wykonano z kamienia, a ściany poprzecinano lizenami. Wystrój pozostaje szlachetnie prosty, dominują drewniane ławki zwrócone ku krzyżowi rozpostartemu nad ołtarzem i otoczonym palmami tabernakulum. Obiekt autorstwa Stefana Muellera pochodzi z lat 1984–2006.

autor: GRZEGORZ SOBCZAK

źródło: Nowe Życie

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ