Kuźnia kadr – szkolenia oficerskie w powiecie przasnyskim

fot. zdjęcie ilustracyjne / ze zbiorów Czesława Czaplickiego

Do służby w oddziałach powiązanych z ruchem narodowym garnęło się wielu młodych ludzi. Brakowało jednak kadry oficerskiej i podoficerskiej. Dlatego też w 1941 roku rozpoczęto intensywne szkolenie młodzieży. Jednym z podchorążych był Czesław Czaplicki (ps. „Ryś).

Organizatorem szkolenia wojskowego na terenie powiatu przasnyskiego był Ryszard Borowy (ps. „Żelazny”). W kursie oficerskim uczestniczyło 70 młodych podchorążych, podzielonych na dziewięć grup po osiem osób (dwie grupy szkolone były w Przasnyszu, reszta w poszczególnych gminach). Kolejne 120 osób szkoliło się na podoficerów. Kursy te obejmowały mężczyzn. Natomiast kobiety szkolono pod kątem przygotowania wojskowego i sanitarnego.

Kurs prowadził sam „Żelazny”, który przed wojną służył w wojsku jako rotmistrz. On też był komendantem podchorążówki na powiat przasnyski. Drugą ważną postacią był ppor. Bronisław Zbrzeżny (ps. „Prawy”). Używano przedwojennych podręczników oficerskiej szkoły piechoty. Wykorzystywano również instrukcje wojskowe dotyczące walk partyzanckich i dywersji. W trakcie szkolenia przerabiano zasady służby (wewnętrznej i polowej), walki uliczne, natarcia i szturmy, działalność dywersyjną i sabotażową. Ponadto kandydaci na oficerów zapoznawali się z różnymi broniami.

Na zajęciach preferowano działalność dywersyjno-sabotażową, natarcia oraz zasady walk ulicznych – wspominał Czaplicki.

Czesław Czaplicki należał do grupy przasnyskiej. Na kurs uczęszczał w latach 1941-1943, po jego ukończeniu otrzymał promocję na podporucznika. Zajęcia teoretyczne odbywały się w mieszkaniach prywatnych na terenie Przasnysza albo w domu Czaplickich w Zaciszu. Natomiast praktyczne szkolenia odbywano w okolicznych lasach (w Rostkowie, Zaciszu, Polnym Młynie i Trzciance). W grupie Czaplickiego byli Henryk Pszczółkowski, Tadeusz Kamecki, Leon Pączkiewicz, Kazimierz Zbrzeżny, Stanisław Burzyński i Mieczysław Galicki.

Źródło: Czesław Czaplicki, Poszukiwany listem gończym, wyd. 2, Wrocław 2004

Artykuł powstał dzięki pomocy Gminy Wrocław

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ