Wspominamy bohaterów: Mjr Marian Gołębiewski – Brawurowo odbił aresztowaną przez Niemców w kwietniu ’43 żonę i synka komendanta Obwodu AK Wilhelma Szczepankiewicza

ipn.gov.pl

Mjr Marian Gołębiewski (1911-1996), ps. Irka, Korab, Lotka, Ster, Swoboda a także Marian Gortat i Marian Śliwa. Żołnierz AK, WiN, cichociemny. Członek opozycji antykomunistycznej w PRL a także w historii PRL więźniem politycznych o najdłuższym stażu , sumie sądy za działalność niepodległościową skazywały go trzykrotnie.

W czasie kampanii wrześniowej został ochotnikiem i służył w 45. Pułku Piechoty, z którym 9 września przekroczył granicę i został internowany w Rumunii, skąd uciekł w listopadzie 1939 i dotarł do Francji. Po ukończeniu szkoły podchorążych został przydzielony do 1 Dywizji Grenadierów. Brał udział w walkach z Niemcami w Alzacji i Lotaryngii.

21 czerwca 1940 r. trafił do niewoli, z której zbiegł kilka miesięcy później i przez Hiszpanię i Portugalię przedostał się do  Anglii. Tam zgłosił się do służby w okupowanym kraju jako cichociemny. Zrzucony w okolicach Dęblina 2 października ’42,  został szefem Kedywu Inspektoratu Rejonowego Zamość AK. Jego oddziały, w związku z akcją wysiedlania polskiej ludności Zamojszczyzny, przeprowadziły kilka akcji odwetowych na wsie zasiedlone przez kolonistów niemieckich. Rok późnej został komendantem Obwodu Hrubieszów AK, tam walczył z bandami UPA. Brawurowo odbił aresztowaną przez Niemców w kwietniu ’43 żonę i synka komendanta Obwodu AK Wilhelma Szczepankiewicza. W maju 1944 r. został mianowany komendantem Obwodu Włodzimierz Wołyński AK. W czerwcu tego roku, w czasie niemieckiej obławy w Puszczy Solskiej, był dwukrotnie ranny.

19 sierpnia 1944 r. jego oddział uwolnił kilkunastu żołnierzy AK z hrubieszowskiego więzienia. Kolejny awans w marcu 1945 – Gołębiewski objął funkcję inspektora Inspektoratu Rejonowego Delegatury Sił Zbrojnych, a w czerwcu został szefem sztabu i zastępcą komendanta Okręgu Lublin DSZ. Po utworzeniu Zrzeszenia WiN od września 1945 r. był szefem Inspektoratu Zamojskiego.

UB aresztował go 21 stycznia 1946. Śledztwo, podczas którego był torturowany trwało do 3 lutego ’47. Gołębiewski zasiadł na ławie oskarżonych w procesie I Zarządu Głównego WiN i skazany na karę śmierci, którą Bierut, trzy dni później zamienił na dożywotnie więzienie, którą na mocy amnestii zmniejszono do lat 15 z utratą praw na zawsze i przepadkiem mienia. Siedziała we w Rawiczu, Wronkach i Sieradzu, skąd 3 lutego ’55 roku próbował uciec. Za to dostał karę dożywotniego więzienia, jednak w wyniku amnestii z 1 maja 1956 wyrok zmniejszono mu do 10 lat. Wyszedł na wolność 21 czerwca 1956 r.

W latach 60 był jednym z założycieli antykomunistycznej organizacji konspiracyjnej znanej później jako Ruch. Był łącznikiem między młodymi działaczami a kombatantami AK i WiN. Za to został ponownie aresztowany 21 czerwca 1970 r. i oskarżony o „usiłowanie obalenia ustroju przemocą”  a także przygotowania do podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. W procesie przywódców Ruchu skazano go na 4,5 roku więzienia. Na wolność wyszedł w sierpniu 1974 r. W działalność opozycyjną włączył się 1977 roku – ROPCiO, w latach 80-tych tworzył struktury “Solidarności”. Był mocno zaangażowany na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności. Od 1982 roku – po wyjeździe z Polski do Stanów Zjednoczonych – współpracował z prasą polonijną, m.in. z „Głosem Polskim” i „Nowym Dziennikiem” i “Życiem Polonii”.

Do Polski powrócił w 1990, od razu nawiązał kontakty w Poznaniu z prawicowym wydawnictwem WERS, w którym publikował teksty dotyczące tzw. spiskowej teorii dziejów, opartej na wizji Nowego Porządku Świata (New World Order). W większości z tych artykułów M. Gołębiewski w ostrych słowach krytykował masonów, liberałów oraz postkomunistów zagrażających jego zdaniem Polsce. Zmarł 18 października 1996 r., został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Cztery lata później, do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Marian Gołębiewski zmarł w Warszawie 18 października 1996 r. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Płk Marian Gołębiewski został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy (1943), Krzyżem czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (1992), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1994) oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2007).

źródło: wikipedia.org

fot. Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 roku praca zbiorowa Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza VOLUMEN

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ