Wspominamy bohaterów: Stanisław Dydo-był okrutnie torturowany…skazany na śmierć w procesie działaczy Zarządu Okręgu Wrocław WiN

Stanisław Dydo (1922-1948), ps. Paweł Steinert. Żołnierz AK i WiN, kierownik łączności wewnętrznej Obszaru Południowego WiN. Brał udział w akcji “Burza”. Został zabity za działalność w Zrzeszeniu WiN. St. Dydo brał udział w organizowaniu obrony przeciwlotniczej w Babicach we wrześniu 1939 roku. Zajmował się przede wszystkim kolportażem prasy podziemnej i gromadzeniem broni.

Wiosną 1941 r. został wysiedlony wraz z matką i siostrami do Rzeszowa. Tu wznowił działalność konspiracyjną, równocześnie ukończył tajną podchorążówkę. Przeprowadzał udane akcje uwalniania więźniów z niemieckich transportów. Dowodził plutonem dywersyjnym w Placówce Ropczyce I Obwodu Dębickiego AK. Jego zadaniem było zdobywanie sprzętu technicznego i broni dla miejscowych struktur AK. Dydo wykonywał również zadania rozpoznawcze. W czasie akcji „Burza” dowodził grupą przy dowództwie I rejonu walki (Sędziszów-Gnojnica-Chechły).

Od jesieni 1944, po demobilizacji oddziałów partyzanckich, ukrywał się. W marcu ’45 zaczął studia na UJ w Krakowie, gdzie zorganizował i prowadził punkty przerzutowe dla zagrożonych aresztowaniem żołnierzy AK z Rzeszowszczyzny, ewakuujących się na Ziemie Zachodnie. Pól roku później został łącznikiem WiN, w Zarządzie Okręgu Krakowskiego, a od stycznia 1946 r. kierownikiem łączności wewnętrznej Obszaru Południowego. Tego samego roku Stanisław Dydo został aresztowany w zasadzce urządzonej przez UB w kościele Kapucynów w Krakowie. Z dokumentów wynika, iż był częściowo zdekonspirowany, dlatego w czasie przesłuchania przyznał się do pełnienia funkcji łącznika. Podpisał nawet zobowiązanie do współpracy z UB. Po zwolnieniu z więzienia o swojej sytuacji zawiadomił swojego szefa. Zapadła decyzja o natychmiastowym zerwaniu wszelkich kontaktów i wyjeździe do Wrocławia. Tam włączył się w reorganizację Okręgów “Wschód” i “Zachód”, aby stworzyć Obszar Zachodni WiN, był jednym z najaktywniejszych konspiratorów. Został też studentem Uniwersytetu Wrocławskiego na Wydziale Prawno-Administracyjnym i kierownikiem Sekcji Lekkoatletycznej Akademickiego Zrzeszenia Studentów (AZS).

UB trafił na jego ślad,  18 grudnia 1947 roku został ponownie aresztowany. W śledztwie był okrutnie torturowany. Został skazany na śmierć w procesie działaczy Zarządu Okręgu Wrocław WiN. Wyrok wykonano 27 listopada 1948 roku na podwórku więzienia przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu. Jego ciało leży w bezimiennym grobie na Cmentarzu Osobowickim.

źródło: wikipedia.org

fot. Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 roku praca zbiorowa Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza VOLUMEN

Artykuł powstał dzięki wsparciu programu „Dolny Śląsk Pamięta” przez Fundację KGHM

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ