Wojciech Korfanty, przywódca narodowy…studiował we Wrocławiu…występował przeciwko germanizacyjnym posunięciom władz


Wojciech Korfanty (1873- 1939, ur. jako Adalbert Korfanty), przywódca narodowy i obrońca  Górnego Śląska, związany z chrześcijańską demokracją. Polityk, publicysta, występował przeciwko germanizacyjnym posunięciom władz i partii Centrum.

Wojciech Korfanty już jako młodzieniec interesował się polityką. W Gimnazjum Królewskim w Katowicach założył tajne kółko i w ten sposób wpływał na szerzenie kultury. Współpracował z  innymi działaczami, zwłaszcza z Wielkopolski. Z powodu wyrażanych poglądów został relegowany z klasy maturalnej, dopiero interwencja posła Reichstagu Józefa Kościelskiego sprawiła, iż jako eksternista, w grudniu 1895, czyli pół roku później ukończył szkołę. Natychmiast rozpoczął studia na politechnice w Charlottenburgu ale kilka miesięcy później przeniósł się na Królewski Uniwersytet we Wrocławiu. Studiował na Wydziale Filozoficznym i zaliczył dwa semestry roku akademickiego 1896/1897. Tutaj włączył się w działania Towarzystwa Akademików Górnoślązaków, studenckiej korporacji założonej przez Ślązaków studiujących na wrocławskich uczelniach. Studia przerywał z powodów finansowych, aby przeżyć udzielał korepetycji. Studia dokończył już w Berlinie.

Był tam aktywnym członkiem Ligi Narodowej, współpracował z Romanem Dmowskim, był redaktorem naczelnym Górnoślązaka. W związku z działalnością propolską, w 1901 roku, został aresztowany i skazany na cztery miesiące więzienia za publikację artykułów pt. Do Niemców i Do moich braci Górnoślązaków. Władze niemieckie zwolniły go w maju 1902 roku.

Wojciech Korfanty odszedł z Endecji 1907 lub 1908 roku, w maju 1909 uczestniczył w Poznaniu w powołaniu filii Polskiego Towarzystwa Demokratycznego. W skład rady głównej weszli z Poznania m.in.: Antoni Chłapowski, Bernard Chrzanowski, Jan Zabłocki, ze Śląska poseł Wojciech Korfanty, a z wychodźstwa Stanisław Kochowicz. PTD zależało na scaleniu Polaków i obronie tradycji polskiej.

Korfanty był posłem do Reichstagu (dwukrotnie) i pruskiego Landtagu. W 1905 w Katowicach wydawał pismo Polak, był jego redaktorem naczelnym i właścicielem.

Opowiadał się za oderwaniem od Cesarstwa Niemieckiego Śląska, Wielkopolski i części Pomorza. 25 października 1918 w Reichstagu zażądał przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zaboru pruskiego oraz Górnego Śląska. Był członkiem Naczelnej Rady Ludowej stanowiącej rząd Wielkopolski podczas Powstania Wielkopolskiego. W 1920 był Polskim Komisarzem Plebiscytowym na Górnym Śląsku.

Często występował publicznie w sprawach polskich. To wtedy powstał termin „krowa Korfantego”. Niektóre źródła podają, iż obiecał ją każdemu rolnikowi za oddanie głosu za Polską.

Korfanty proklamował i stanął na czele III Powstania Śląskiego ale nie wierzył w jego powodzenie. Powstanie miało dla niego znaczenie tylko symboliczne, swoisty protest ludu górnośląskiego, który miał Komisji Międzysojuszniczej zwrócić uwagę na planowany podział terenu plebiscytowego między Polskę a Niemcy. W czasie powstania, gdy przewaga należała do Polaków zarządził wstrzymanie walk, uznał bowiem, że Polacy nie mieli żadnych szans w starciu z regularną armią niemiecką. Zdawał sobie sprawę, Komisja Międzysojusznicza niezależnie od wyniku walk, podejmie ostateczną decyzję w sprawie Śląska.

W lipcu 1921 Korfanty opuścił Śląsk i wyjechał do Poznania. W latach 1922-1930 a więc odrodzonej Polsce został posłem na Sejm. Należał do Chrześcijańsko Narodowego-Stronnictwa Pracy.

Komisja Główna Sejmu RP 14 lipca 1922 desygnowała go na premiera rządu. Dwa tygodnie później w wyniku braku akceptacji Józefa Piłsudskiego naczelnika państwa ta sama komisja wycofała jego desygnację. Przez ostatni kwartał 1923 roku był wicepremierem w rządzie Wincentego Witosa i jego

doradcą z ramienia ChD. W1924 kupił dzienniki „Rzeczpospolita” i „Polonia”. Jeden z antagonistów Korfantego, poseł Antoni Langer w 1927 postawił Korfantego przed Sądem Marszałkowskim.

Sprawa zakończyła się częściowym uwolnieniem od zarzucanych mu czynów. Korfanty wydał wówczas broszurę pt. Odezwa do ludu śląskiego, w której odniósł się do wszystkich zarzutów, co skończyło się znowu rozpatrywaniem sprawy przez Sąd Marszałkowski Sejmu RP ale tym razem o zniesławienie z oskarżenia Korfantego przeciw Langerowi.

Wojciech Korfanty został aresztowany w 1930 roku i osadzony w Twierdzy Brzeskiej ale wkrótce uwolniony powrócił na Górny Śląsk.

Zasiadał w Sejmie Śląskim i Senacie RP. W obawie przed represjami udał się na emigrację do Pragi wiosną 1935. Nie mógł przyjechać na uroczystości pogrzebowe swojego syna w 1938, gdyż rząd premiera Sławoja Składkowskiego odmówił wydania mu tzw. listu żelaznego. Do Polski wrócił potajemnie w kwietniu 1939, został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Więziony przez trzy miesiące, został zwolniony 20 lipca 1939 wskutek protestów opinii publicznej.

Zmarł w szpitalu św. Józefa przy ul. Emilii Plater w Warszawie, nad ranem 17 sierpnia 1939. Na uroczystości pogrzebie przyszło ok. 5 tys. ludzi. Ciało złożono w grobowcu rodzinnym w Katowicach.

Wojciech Korfanty czterokrotnie otrzymał Krzyż Walecznych a w 1997 nadano mu Order Orła Białego.

źródło: wikipedia.org

Artykuł powstał dzięki wsparciu Gminy Wrocław

 

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ