Wiktor Erwin Krauze (1921 – 1984), ps. Andrzej Pol, vel Wiktor Andrzej Szeliński. Harcerz Szarych Szeregów, kapral podchorąży – podporucznik rezerwy piechoty. Obrońca Warszawy.
Podczas okupacji uczył się na tajnych kompletach, maturę zdobył w 1940 roku, następnie w latach 1941/44 chodził do Państwowej Szkoły Budowy Maszyn w Warszawie. Jednocześnie będąc harcerzem – należał do 8. Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Kazimierza Pułaskiego – odbywał regularne spotkania z podopiecznymi, był zastępowym potem przybocznym. Na początku września ’39 roku posłuchał apelu płk. Romana Umiastowskiego, szefa Wydziału Propagandy Sztabu Naczelnego Wodza i wraz z harcerską kolumną marszową opuścił Warszawę. Ale wrócił w październiku. W Szarych Szeregach działał w 78. WDH um. Władysława Jagiełły. Po reorganizacji w 1942 roku został komendantem BS IV Okręgu Praga. W tym samym roku ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Armii Krajowej a rok później kursu „Szkoły za lasem”. W 1944 roku mianowano go komendantem Nowych Szturmowych Grup Bloku „Bazylia”.
W czasie Powstania Warszawskiego walczył w 3. kompanii „Giewonta”. Brał udział w wielu akcjach, m.in. w ataku na „Gęsiówkę”. Przez przypadek został schwytany przez niemiecką czujkę z 22 na 23 września 1944 roku i przekazany do Gestapo. Na Szucha siedział do października, udało mus się zbiec w trakcie ewakuacji KdS Warschau do Sochaczewa.
Natychmiast zgłosił się do hm. „Jana” ostatniego Naczelnika Szarych Szeregów, gdzie pełnił funkcję przybocznego „Jana” do stycznia 1945 roku, czyli do rozwiązania Szarych Szeregów.
Po wojnie zamieszkała w Gdańsku, tam ujawnił się, potem kolejno mieszkał w Bykowinie, ponownie w Gdańsku a od roku 1950 zamieszkał w Gdańsku. Pracę zawodową dzielił z pełnieniem funkcji w harcerstwie.
Otrzymał Medal Wojska (dwukrotnie), Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Walecznych, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej, Krzyż za Zasługi dla ZHP z Rozetą – Mieczami.
źródło: www.1944.pl
Artykuł powstał dzięki wsparciu programu przez Gminę Wrocław
