Adam Jan Feliks Świtalski (1894 – 1952), ps. „Dąbrowa”. Pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego. Uczestnik I i II Wojny Światowej, oraz wojny polsko-bolszewickiej, legionista, żołnierz ZWZ, brał udział w akcji „Burza”.
Adam Jan Feliks Świtalski w Wojsku Polskim był od 1918 roku. Służył w piechocie, był legionistą w byłej armii austriacko-węgierskiej. Awansowany 1 czerwca 1921 roku przeszedł do Departamentu i Ministerstwa Spraw Wojskowych. W międzyczasie, w latach 1922 – 1924 uczęszczał do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie ukończył III Kurs Normalny. Dwa lata później – ze Lwowa, ze Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI – został przeniesiony do Wilna, do I Dywizji Piechoty. Został szefem sztabu. Kolejny awans nastąpił 31 października 1937 roku. Błyskawiczna kariera Świtalskiego jest wynikiem przymiotów, które zdobył w trakcie wychowania w domu rodzinnym a potem wykształcenia.
Adam Świtalski zostaje szefem Oddziału Wyszkolenia w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Trzy lata później będzie zastępcą dowódcy 30 Pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie a pod koniec roku podpułkownikiem ze starszeństwem i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na początku marca 1931 roku zostaje szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, a w listopadzie 1932 roku jest przeniesiony do dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych.
W latach 1935 – 1938 dowodził 25 pułkiem piechoty w Piotrkowie. Na przełomie roku 1938/39 uczestniczy w pięciomiesięcznym Kursie doskonalącym oficerów dyplomowanych przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Była to szkoła wojskowa Sił Zbrojnych II RP szkoląca i dokształcająca oficerów sztabów.
W czasie w kampanii wrześniowej dowodził 25 pułkiem piechoty, potem w konspiracji. Od listopada 1939 roku do 1943 roku pełnił funkcje szefa Oddziału IV Dowództwa Głównego Służby Zwycięstwu Polski, potem inspektora w Komendzie Głównej Armii Krajowej. Następnie od 1944 roku do czasu aresztowania przez NKWD, był dowódcą 3 Dywizji Piechoty Armii Krajowej w czasie akcji „Burza”.
Adam Jan Feliks Świtalski był internowany w dwóch sowieckich obozach w Diagilewie i Grazowcu. Do kraju wrócił w 1947 roku. Został odznaczony Krzyżem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi na polu pracy niepodległościowej i organizacji wojska”, Krzyżem Walecznych – trzykrotnie. Także Odznaką za Rany i Kontuzje oraz Polską Odznakę Sportową – odznaczenie z czasu II Rzeczypospolitej.
źródło: wikipedia.org
Artykuł powstał dzięki wsparciu programu przez Gminę Wrocław
