Natalia Hiszpańska: poddana nieludzkim torturom, nie wydała nikogo

Natalia Hiszpańska, pseudonim „Bury wilk”, „Nata”, „Majewska”, urodzona 16 kwietnia 1904 r. w Warszawie, zmarła 14 lutego 1944 r. w Auschwitz-Birkenau. Była architektem, harcmistrzynią, pedagogiem, podporucznikiem, zastępcą szefa łączności Odziału II Komendy Głównej Armii Krajowej.

Ojcem Natalii był architekt, Franciszek Eychhorn, a matką Natalia z domu Borodzicz, która była aktorką oraz śpiewaczką. W 1919 r. na świat przyszła jej młodsza siostra, Hanna. Matka, żarliwa zwolennicza Piłsudskiego, wychowywała córki w duchu patriotyzmu i służby Polsce. Natalia przez dłuższy czas pobierała nauki w domu, uczyła się francuskiego, gry na pianinie, a także lubowała się w literaturze i teatrze, do którego często chadzała z ojcem. Uczęszczała do prywatnego, żeńskiego gimnazjum im. Anieli Wereckiej, które działało do 1944 r. Należała również do jednej z najstarszych drużyn warszawskich, 10. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej im. Ks. Józefa Sułkowskiego. W wieku 20 lat zdała maturę, a że pragnęła pójść w ślady ojca, rozpoczęła studia na Politechnice Warszawskiej na architekturze. Mimo, iż nie ukończyła studiów pracowała w zawodzie, m. in. tworząc wspólnie z Mirosławem Szabuniewiczem kolonię domów Towarzystwa Osiedli Robotniczych na praskim Grochowie. 28 czerwca 1932 r. wyszła za mąż za Stanisław Hiszpańskiego, z którym połączyła ją nie tylko miłość do harcerstwa, służba ojczyźnie, ale także wykształcenie. Mąż również był architektem, jednakże zasłynął głównie jako malarz, grafik, rysownik i ilustrator wielkich dzieł literackich, baśni i bajek.

Natalia od najmłodszych lat czuła potrzebę służby i obowiązku wobec ojczyzny, stąd też decyzja o przystąpieniu do Związku Harcerstwa Polskiego, któremu poświęciła znaczną część życia.. Była drużynową 18. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej, a następnie komendantką III Hufca Żeńskiego w Warszawie, a w latach 1933-1937 kierowała Wydziałem Starszych Harcerek Głównej Kwatery Harcerek. W latach 1930-1939 była także kierowniczką utworzonego przez siebie Kręgu Starszoharcerskiego „Wilcze Gniazdo”. Hiszpanka była również w latach 1932-1939 członkinią komitetu redakcyjnego „Skrzydła”, miesięcznika Instruktorek Harcerskich.

Po wybuchu II wojny światowej Natalia brała udział w wojnie obronnej Polski. Następnie pod koniec 1939 r. wstąpiła w szeregi Służby Zwycięstwu Polski (następnie ZWZ-AK), gdzie pełniła funkcję zastępcy szefa Wydziału Łączności Wewnętrznej Oddziału II Komendy Głównej ZWZ – AK. W 1940 r. podjęła pracę w Stołecznym Komitecie Samoobrony Społecznej, gdzie zajmowała się rejestracją strat wojennych. W tym samym komitecie pracował także jej ojciec, który pomagał jej również w działalności AK w komórce „Kratka”. Do współpracy w konspiracji wciągnęła również inne harcerki.

8 maja 1943 r. był dniem, który w życiu niezłomnej Hiszpanki zmienił wszystko. Została aresztowana przez gestapo i osadzona w Pawiaku, największym niemieckim więzieniu politycznym, przez które według szacunków przewinęło się ok. 100 tyś. osób i które słynęło z masowych egzekucji. Natalia podobnie jak inni osadzeni była poddana nieludzkim torturom, jednakże nawet okrucieństwo esesmanów i bestialstwo z jakim ją potraktowano nie zdało jej złamać. Nie wydała nikogo.

Otrzymawszy 5-letni wyrok pobytu w obozie koncentracyjnym, który miał być zwieńczony karą śmierci, została przewieziona 24 sierpnia 1943 r. do Auschwitz-Birkenau. Tam kontynuowała swoją misję i współpracowała z obozowym ruchem oporu. Niestety nie zdołała doczekać końca wojny i po kilku miesiącach zmarła 14 lutego 1944 r. na tyfus.

Symboliczny grób Natalii Hiszpańskiej znajduje się na warszawskich Powązkach.

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

PODZIEL SIĘ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ