II Wojnę Światową przeżyło około 10% polskich Żydów

Ludzie spoza getta i ci którzy nie widzieli na własne oczy tego, co się dzieje, nie wierzyli, że to w ogóle możliwe. Nikt nie mógł sobie wyobrazić takiego barbarzyńskiego zachowania i traktowania ludzi ze strony narodu, który uchodził za kulturalny, który stworzył cudowną muzykę, czy filozofię. Bo przecież nikt nawet nie przypuszczał, że prawdą może się stać unicestwienie tak wielu ludzi w taki sposób.

Zanim rozpoczęła się II Wojna Światowa żydowskie dzieci, prowadziły bardzo szczęśliwe dzieciństwo, aż do momentu, kiedy wybuchł konflikt. Wtedy momentalnie wszystko się zmieniło. Dla tych ludzi, tych dzieci, Polska była ojczyzną.

W 1939r. Polskę zamieszkiwało prawie 3,5 miliona Żydów. Większość z nich żyła w miastach i miasteczkach. W stolicy naszego państwa, Żydzi stanowili aż 30% ogółu mieszkańców. Atak Niemców na Polskę 1 września 1939r. zmienił losy polskich Żydów na zawsze.

Kiedy już polskie tereny były zajęte, Niemcy nałożyli na Żydów dziesiątki nakazów, zakazów i ograniczeń. Niewypełnianie rozporządzeń karane było więzieniem, grzywnami, a nawet śmiercią. Żydowskie sklepy musiały być oznaczone gwiazdą Dawida. Zaczęto również konfiskatę mienia. Żydom zabierano ich domy, ziemie, przedsiębiorstwa. Mieli również ograniczony dostęp do miejsc publicznych, parków, restauracji, komunikacji miejskiej. Zmuszani byli wykonywać prace przymusowe przy budowie dróg czy linii kolejowych. Wszyscy dorośli Żydzi musieli nosić opaski z gwiazdą Dawida. Żołnierze niemieccy chodzili po ulicach w czarnych uniformach. Jeśli jakiś człowiek był na chodniku, musiał ich słuchać, zdejmować czapkę. Jeśli tego ktoś nie zrobił, mógł narazić się na dotkliwe pobicie gumową pałką.

Od samego początki władze niemieckie podjęły działania mające na celu odseparowanie ludności żydowskiej od polskiej. Tworzyły getta, w których zamykano Żydów. Nasiliły się egzekucje, a setki tysięcy ludzi trafiły do obozów pracy. W styczniu 1942r. Niemcy podjęli decyzję o przystąpieniu do eksterminacji narodu żydowskiego w Europie. Inaczej mówiąc ludobójstwa. Miliony Żydów zamordowali w obozach zagłady.

II Wojnę Światową przeżyło około 10% polskich Żydów. To bardzo niewiele, jednak możliwe tylko i wyłącznie dzięki temu, że nie zostali rozpoznani jako Żydzi, w innym przypadku byli przeznaczeni na pewną śmierć. Dużą grupą Żydów, którym udało się przetrwać wojną, bez ukrywania kim są, był osoby wywiezione w kwietniu 1941 r. do Kazachstanu. Mimo cierpień spowodowanych deportacją, paradoksalnie była to największa grupa polskich Żydów, która przeżyła wojnę, gdyż znaleźli się poza zasięgiem Niemców. W roku 1939, gdy działania wojenne ustały, niemiecko-sowiecka komisja wydała pozwolenia na przekroczenie linii demarkacyjnej i powrót w rodzinne strony obywatelom polskim, którzy uciekli na wschód, lub zwalnianym z niewoli żołnierzom. Jednak, nie było zgody na powrót Żydów. Pomimo to, niektórzy z nich przekraczali granicę nielegalnie. Z kolei sowieci, nie mając zaufania do przybyłych z zachodu „bieżeńców, ” wydali decyzję o wydelegowaniu ich do wspomnianego wcześniej Kazachstanu.

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj