Władysław Sikorski urodził się 20 maja 1881r. w Tuszowie Narodowym, obok Mielca. Był jedną z kluczowych postaci historii Polski XX wieku. Jego postać, owiana była legendą oraz rysem tragizmu. Katastrofa na Gibraltarze 4 lipca 1943r. niejako przeniosła Sikorskiego w mitologiczną historię Polski. Jest przywódcą narodu, który ginie w katastrofie, która tak naprawdę nie została do dzisiaj wyjaśniona.
Władysław Sikorski, bez wątpienia był jednym z najbardziej utalentowanych polskich wojskowych w XX wieku. Mimo, że trafił na zły czas, ponieważ był przedstawicielem obozu politycznego, który był w konflikcie z obozem Józefa Piłsudskiego. Tak więc po roku 1926 nie mógł rozwinąć skrzydeł. W roku 1920 generał Sikorski dowodził V armią, która dokonała decydującego uderzenia na skrzydło wojsk bolszewickich – słynna bitwa nad Wisłą i Skrą. Jedna z książek generała Sikorskiego właśnie temu była poświęcona.
Sikorski w czasie I Wojny Światowej reprezentował opcję proaustriacką. Mimo tego, już wtedy po raz pierwszy skonfliktował się z obozem Józefa Piłsudskiego na tle tzw. kryzysu przysięgowego. Można więc powiedzieć, że to wyznaczyło jego rolę polityczną w latach późniejszych. Trzeba zaznaczyć, że po chwalebnej bitwie warszawskiej, kiedy dowodził V armią, odegrał jeszcze jedną bardzo ważną rolę w latach 1922 i 1923, kiedy po kryzysie związanym ze śmiercią prezydenta Narutowicza, objął prezesurę rządu. Jednym słowem, stał się premierem. Wtedy niektórzy zaczęli mówić, że jest kandydatem na polskiego Mussoliniego, aczkolwiek wydaje się, że Sikorski raczej odległy był od jego ideologicznych fascynacji. Tym nie mniej był silnym człowiekiem, który doprowadzi do pacyfikacji Polski. Jednak, do tego, jak wiadomo nie doszło. Sikorski nigdy nie miał wielkiego zaplecza politycznego. Jednocześnie był wojskowym, ale z drugiej strony miał ambicje polityczne. Te dwie rzeczy czasami się ze sobą kłóciły, ponieważ siłami politycznymi, z którymi się związał w późniejszych latach (po zamachu majowym), to był tzw. Front Morges oraz Hadecja Stronnictwo Pracy. To były te siły, które jego popierały. To nie były siły dominujące wówczas w Polsce.
Dlatego też Sikorski ze swoimi ambicjami nie trafił jednocześnie w poparcie polityczne. Właściwie dopiero wybuch II Wojny Światowej otworzył przed nim wrota wielkiej kariery. Wiązało się to z tym, że upadek rządów sanacyjnych spowodował, że szukano następcy na naczelnego wodza. Ponieważ Sikorski był frankofilem, był bardzo dobrze notowany we Francji stało się to naturalne, że również Francja zażyczyła sobie aby Sikorski stanął zarówno na czele wojska, jak i rządu. Tym sposobem stał się zarówno premierem rządu emigracyjnego i naczelnym wodzem. Stał się dla narodu polskiego wówczas czymś na kształt symbolu Polski walczącej, jego popularność osiągnęła apogeum w latach 1941-1943. Tragizm sytuacji, w której znalazł się Sikorski polegał jednak na tym, że nie był w stanie zrealizować wszystkich swoich założeń politycznych. Wiadomo było, że jedną z najważniejszych rozmów, jakie przeprowadził w swojej historii, będąca również jedną z najważniejszych rozmów całej polskiej historii była rozmowa ze Stalinem w grudniu 1941 roku.
Pojawił się również słynny spór z generałem Andersem, czy realizacja porozumienia ze Związkiem Radzieckim. Wymagało to ustępstw ze strony Polski czy też nie należy się na nie zgadzać. Tego nigdy się nie dowiemy co Sikorski by zrobił, gdyby żył. To, że zginął właśnie w lipcu 1943 roku spowodowało, że to pytanie zawisło w próżni…
Źródło: youtube.com
Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź
