Przyszedł na świat we Lwowie 15 lipca 1894 r. w rodzinie Kaźmierza Sędzimira, który był urzędnikiem państwowym w biurze nadzoru kopalń soli oraz Wandy Jaskłowskiej. Już od najmłodszych lat przejawiał zainteresowania techniką oraz rodzącą się motoryzacją. Ukończył IV Gimnazjum Klasyczne we Lwowie, a następnie uczył się na Politechnice Lwowskiej, której nie ukończył ze względu na wybuch I wojny światowej. W czasie wojny był zatrudniony w warsztatach samochodowych w Kijowie, a następnie w Rosyjsko-Amerykańskiej Izbie Handlowej.
Jego pierwszą żoną była Rosjanka Barbara Alferieff, która urodziła mu syna Michała, a drugą żoną została Frańczuka Bertha Madelaine Bernoda, z którą miał trzech synów, Stanisława, Jana i Piotra oraz córkę Wandę.
Wraz z końcem wojny udał się przez Syberię do Szanghaju. Tam założył fabrykę, która produkowała śruby, gwoździe, druty, nity. Zakład zatrudniał ok. 150 osób.W roku 1929 r. udał się do Stanów Zjednoczonych. Tam stworzył linię galwanizacyjną w Butler, w stanie Pensylwania. Następnie powrócił do Polski, gdzie w 1932 r. w Nowym Bytomiu uruchomiono stworzoną według jego projektu walcarkę. Rok później w Kostuchnie pod Katowicami opracował cynkownię, która była innowacyjną linią technologiczną polegającą na ciągłym wyżarzaniu i cynkowaniu blach stalowych. Wynalazek ten znany jest pod nazwą procesu Sendzimira. Sposób cynkowania pozwalał na redukcję trujących oparów i wyziewów kwasów. Pod wrażeniem był sam prezydent Mościcki, który podczas wizyty w Kostuchnie stwierdził, iż „To nie jest cynkownia, to sanatorium”. „Blachy od Sendzimira” okazały się być rewelacyjne gatunkowo i zainteresowały sobą odbiorców zza granicy.
Kolejny genialny wynalazek powstał w 1934 w Hucie Pokój. Sendzimir stworzył linię produkcyjną do ciągłego walcowania blachy, co umożliwiało walcowanie blachy i jej równoczesne rozciąganie. Pozwoliło to na zmniejszenie blachy o ok. 600 razy, z 6 mm do 0,1 mm. Walcownie i cynkownie Sendzimira zaczęły podbijać świat. Najpierw zakupili je Francuzi do fabryki Fabrique de Fer de Maubeuge w Louvroli, a następnie firma Chatillon Commentry. Wynalazki trafiły również do angielskiej firmy John Summers, a także do amerykańskiej firmy Armco Steel, która była piątą na świecie firmą zajmującą się przemysłem stalowym. Walcarki Sendzimira działały łącznie w 35 krajach.
Po sukcesach na niwie krajowej przeniósł się do Francji, do Paryża, a następnie w 1938 r. do Stanów Zjednoczonych, gdzie otrzymał obywatelstwo i osiadł na stałe. Tam też opatentował kolejny wielki wynalazek jakim była tzw. walcowania planetarna, która pozwalała na walcowanie na gorąco. Pozwalało to na uproszczenie techniki walcowania. Kolejna rewolucja w świecie walcowni spowodowała, iż wynalazek wykorzystywano w licznych fabrykach w Stanach Zjednoczonych, Anglii, Szwecji, Kanadzie, czy Japonii.
Władze ludowe w Polsce nie doceniały swojego wielkiego rodaka, a jego nazwisko i sukcesy były permanentnie pomijane w oficjalnych komunikatach, czy encyklopediach. Zmienił to Edward Gierek, który wraz z żoną założyli Fundację Sendzimira, którą dziś prowadzi jego syn Jan.
Sendzimir opatentował około 120 wynalazków, z czego aż 73 w Stanach Zjednoczonych, a we wczesnych latach 80’ ok. 90% światowej stali korzystało z jego procesów. Zmarł 1 września 1989 r. w miejscowości Jupiter na Florydzie z powodu udaru mózg. Pochowano go na cmentarzu w Bethlehem pod Waterbury w stanie Connecticut, a jego ciało spoczęło w trumnie z ocynkowanej stali.
Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź
